BioShock 2 | Recenzje Xbox 360

Menu główne

Pozostałe

Forum

Epic Fail Podkast

Ankieta

Zwiastuny:

Czytaj o:
PlayStation 3

BioShock 2

Napisał: mefp

03.03.2010.

Recenzja Zapowiedź Poradnik Galeria Lista Osiągnięć Wywiad XCN

Niespełna trzy lata temu po raz pierwszy odwiedziliśmy podwodne miasto Andrew Ryan’a – Rapture. Miasto, które miało być rajem dla jego mieszkańców. Miasto, w którym artysta nie musiał obawiać się cenzora, naukowiec nie był spętany przez moralność, a wielcy nie byli ograniczeni przez małych. Jednak stan, w jakim je zastaliśmy pozwalał nam sądzić, że idealne miasto istnieje już tylko i wyłącznie w umyśle wizjonera. Świat tutaj rządził się swoimi regułami, a obrazy jakie przyszło nam tam zobaczyć miały prawo szokować. Paradoksalnie, opuszczając utopijną metropolię poza ulgą poczuliśmy silną chęć powrotu, chociażby tylko po to, by jeszcze raz zobaczyć jak cienka jest linia między geniuszem a szaleństwem.

Szansa nadarza się właśnie teraz. 2K Marin zabiera nas do Rapture po raz drugi. Akcja dzieje się 10 lat po wydarzeniach z części pierwszej. Wcielamy się w obiekt Delta – Wielkiego Tatuśka wywodzącego się z serii Alpha, która charakteryzuje się wysokim stopniem wykorzystania wolnej woli oraz tym, że jej przedstawiciele połączeni są silną więzią z jedną, jedyną Siostrzyczką. Rapture tymczasem znalazło sobie nowego mentora – dr Sofię Lamb. Początkowo zaproszona do miasta przez samego Andrew Ryan’a miała zająć się problemami psychologicznymi mieszkańców, które spowodowane były życiem na dnie morza. Ryan szybko jednak zaczął żałować swojej decyzji, gdyż altruistyczne idee dr Lamb mocno kolidowały z jego własnymi. Jakby tego było mało, nowa wizjonerka szybko zyskała liczną rzeszę zwolenników.

Fabuła trochę wolno przedstawia nam fakty ułatwiające zrozumienie zaistniałych sytuacji. Wszystko nabiera jednak rozpędu i ostatecznie sprawia, że znów kończymy grę z nadzieją, że jeszcze tam wrócimy. Z drugiej strony to już nie to samo. Rozpoczynając grę mamy w głowie zarys tego, co zdarzyło się w pierwowzorze. Znamy to miejsce, znamy jego mieszkańców i zasady nim rządzące. W pełni rozumiem to, że raczej niemożliwe jest odtworzenie naszych doznań z momentu, gdy postawiliśmy pierwsze kroki w Rapture, ale przez to czujemy się w nim praktycznie jak „na swoim”. Chociaż może to i dobrze, w końcu jesteśmy Tatuśkiem.

Przechodząc do rozgrywki, pierwszą wartą odnotowania zmianą jest możliwość korzystania równocześnie z plazmidów i broni palnej. W rozgrywce sprawdza się to znakomicie i dodaje jej dynamizmu. Akcje typu zamrażam i „walę” z shotguna zwyczajnie się nie nudzą. Naturalnie przebudowano także arsenał, którym dysponujemy podczas gry. Już na początku zyskujemy jedną z najskuteczniejszych broni – sławne wiertło. W walce w zwarciu nie ma sobie równych. Druga podstawowa giwera, na którą w jedynce mogliśmy tylko popatrzeć, to Rivet Gun. Teraz wreszcie sami możemy pruć nitami do Splicerów. Pozostałe to w dużej mierze wariacje tych z poprzedniej odsłony BioShock. Jest następca Shotguna, jest Spear Gun, który rekompensuje brak kuszy, czy wreszcie wielki MiniGun.

Ciekawostką jest drobna zmiana jeśli chodzi o modernizowanie broni. Dwa pierwsze ulepszenia to standardowo zwiększenie pojemności magazynka bądź siły ognia. Później zyskujemy jednak możliwość zamontowania trzeciego (specjalnego) dodatku. Dla przykładu Shotgun wykorzystując energię kinetyczną z wystrzału naładuje naboje elektrycznością, co spowoduje dodatkowe porażenie przeciwnika. Rzecz ma się podobnie przy Rivet Gunie, tyle że tutaj broń rozgrzewa nity przed wystrzałem. Do tego naturalnie dochodzą różne typy amunicji, które dają odmienne efekty na różnych przeciwnikach.

Dobór odpowiedniej amunicji ułatwi nam robienie badań. Tym razem zamiast pstrykać zdjęcia będziemy kręcić filmy. Włączamy kamerę, wybieramy cel, a następnie próbujemy różnych sposobów na pozbycie się delikwenta. Im bardziej zróżnicujemy każde podejście, tym lepsze otrzymamy wyniki. Minusem jest jednak to, że przy badaniu Splicerów zwykle momentalnie jesteśmy atakowani, a włączenie kamery i przełączenie się z powrotem na broń zajmuje trochę czasu, co w rezultacie kończy się tym, że zadadzą nam obrażenia. Zdecydowanie wygodniej byłoby, gdyby użycie kamery przypisane było np. pod jeden z przycisków D-Pada.

Modyfikacjom uległo też działanie niektórych plazmidów. Korzystając z Telekinezy na trzecim poziomie możemy podnosić i rzucać mniejszymi przeciwnikami. Wielkie spustoszenie sieją również pszczoły, które mogą ukryć się w ciałach pokonanych wrogów, tworząc pszczele bomby. Nowością jest tzw. Scout, który pozwala stworzyć swój hologram i rozglądnąć się po okolicy bez żadnego ryzyka. Mało tego, w tym czasie możemy korzystać z plazmidów, a po ulepszeniu nawet hakować urządzenia.

Skoro już przy hakowaniu jesteśmy, warto wspomnieć, że zrezygnowano z mini-gry związanej z łączeniem obwodów. Tym razem wszystko dzieje się dużo szybciej, a całość opiera się na zatrzymywaniu kołyszącej się igły w odpowiednich miejscach. Trafienie w zieloną strefę rozbraja zamek, a czerwoną włącza alarm. Pojawia się również niebieska strefa (zwykle bardzo cienka), dająca bonus - automaty Circus of Value „wyplują” kilka dodatkowych przedmiotów za darmo, kamery w razie wykrycia przeciwnika odpalą alarm na dłuższy czas itp. Twórcy wprowadzili jeszcze jedną ciekawą nowość związaną z łamaniem zabezpieczeń. Mianowicie mamy cwane urządzenie zwane Hack Tool, które umożliwia wystrzelenie strzałki w kierunku wrogiego urządzenia i podjęcie próby hakowania na odległość. Nie muszę chyba mówić jaki satysfakcjonujący jest widok zaskoczonych Splicerów, uciekających w popłochu, gdy jeszcze przed chwilą przyjazna wieżyczka zaczyna robić z nich sito.

Do grona znanych nam przeciwników dołączyły dwie postacie. Pierwszą jest nowy rodzaj Splicerów, zwany Brute. Są to wielcy, muskularni i niezwykle twardzi mutanci powstali po połączeniu ze sobą dwóch plazmidów. Swoją posturą przewyższają nawet Tatuśka. Drugim nowym wrogiem są Big Sisters. To z pewnością najbardziej wymagający przeciwnicy w grze. Każde spotkanie z nimi najlepiej od razu z góry zaplanować, gdyż potem nie będzie czasu na kombinowanie. Jak mówi sama dr Lamb: „ Rapture to ciało. Ja jestem głosem, a Big Sister ręką”. Z wyglądu przypominają skromniejszą wersję Big Daddiego, ze względu na przywdziewany kombinezon. Są jednak niezwykle szybkie i zwinne, przez co walki z nimi należą do kategorii bardzo trudnych.

Czym jednak byłby świat BioShocka bez tej jakże nietypowej pary, jaką stanowią Małe Siostrzyczki z ich opiekunami – Tatuśkami. By przetrwać musimy mieć substancję ADAM, którą Siostrzyczki pozyskują z ciał rozsianych po całym Rapture. Na drodze najpierw staje inny Big Daddy, a następnie wybór moralny dotyczący losu Małej. Do tej układanki doszedł jeszcze jeden ciekawy element. Teraz, po uporaniu się z Tatuśkiem, mamy możliwość przygarnięcia Siostrzyczki, którą ten miał pod opieką. Co z tego będziemy mieli? Otóż Mała wskaże nam drogę do zwłok, z których da się pozyskać ADAMa. Zanim pozwolimy jej wykonać brudną robotę, musimy zadbać o bezpieczeństwo. Gdy tylko postawimy ją na podłogę możemy być pewni, że pojawi się cała masa Splicerów na nią czyhających. Rozstawienie pułapek czy zhakowanie wieżyczek/kamer jest tutaj jak najbardziej na miejscu. Ostatecznie jednak wybór pomiędzy uśmierceniem, a uratowaniem leży tylko w naszych rękach.

Niektórzy jako wadę pierwszej części wymieniali brak rozgrywki wieloosobowej. To nie miejsce, by dyskutować czy słusznie. Ważne jest to, że BioShock 2 wyposażono w tryb multiplayer opracowany przez Digital Extremes. Żeby było ciekawiej przygotowano nawet skromną otoczkę fabularną. Otóż wcielamy się w mieszkańca Rapture, który wyraził chęć testowania plazmidów i toników dla głównego producenta - Sinclair Solution. Wydarzenia rozgrywają się w 1959 roku, tuż przed akcją "jedynki". Awansując na kolejne poziomy otrzymujemy nowy inwentarz oraz odblokowujemy dalsze fragmenty historyjki o wojnie domowej (w formie pamiętników), zwieńczone interesującym epilogiem. Mamy nawet swój własny podmorski apartament.

W sumie stworzono siedem różnych rodzajów zabawy dla maksymalnie 10 osób. Od zwykłego deathmatchu, po przejmowanie punktów, a na wariacji CTF kończąc (tutaj "Capture the Sister" - odniesienie Siostrzyczki do otworu wentylacyjnego). Dla urozmaicenia rozgrywki na planszach, będących fragmentami miasta z poprzedniej odsłony BioShock, pojawia się jeden strój Tatuśka (nie licząc CTS). Dzięki niemu można nałapać sporo fragów, ale musimy też uważać - stanowimy łatwy cel, jesteśmy powolni, nie możemy się leczyć i mamy do dyspozycji jedynie Rivet Gun oraz kilka min. Normalnie inwentarz jest niezwykle rozbudowany i praktycznie cały czas dochodzi coś nowego. Każda broń posiada dwa ulepszenia, możemy nosić jednocześnie trzy różne toniki i dwa plazmidy.

Nie jest to na pewno multiplayer wciśnięty do gry na siłę, jak ma to często miejsce. Widać, że deweloperzy mieli pomysł na rozgrywkę wieloosobową i włożyli sporo wysiłku, by wszystko ze sobą dobrze współgrało. Mamy ogrom możliwości eliminacji przeciwników, fajnie zaprojektowane areny, hakowanie automatów, a nawet opcję robienia badań zwiększających siłę ataku przeciwko danej osobie. Właśnie takiej zabawy się spodziewałem - ostrej walki pomiędzy Splicerami. Zachęcam wszystkich do sprawdzenia multiplayera, bo daje sporo frajdy. Minusem są tylko duże wymogi przepustowości łącza internetowego. Przy słabszym hoście mogą pojawić się opóźnienia.

Osiągnięcia w BioShock 2 dzielą się na te, które zdobyć możemy podczas zaliczania wątku fabularnego oraz te za spędzanie czasu w trybie gry wieloosobowej. Pierwsze w dużej mierze bazują na pierwowzorze. Otrzymamy je naturalnie za wykonywanie kolejnych zadań jakie stawia przed nami gra, ukończenie gry na trudnym poziomie czy z wyłączonymi komorami przywracającymi do życia. Ponadto dochodzi odnalezienie wszystkich maszyn do ulepszania broni czy większości pamiętników pozostawionych przez mieszkańców Rapture. Osiągnięcia w trybie Multiplayer otrzymamy za awans na konkretne rangi lub wykonanie jakiejś podstawowej czynności.

Od strony graficznej niewiele się zmieniło. Co prawda nie będziemy w takim szoku jak wtedy, gdy pierwszy raz zagraliśmy w BioShocka w 2007 roku, ale to ciągle najwyższa półka. Wszystko wręcz ocieka detalami. Wszechobecna lejąca się woda czy para, która osiadając na szybce kombinezonu utrudnia nam widoczność. O samym designie nie ma się co nawet rozpisywać. Każdy, kto spędził w Rapture chociaż chwilę wie o czym mówię. To miasto jest dla mnie osobnym bohaterem gry. Styl art deco i piękno przemijającego, utopijnego miasta to niezapomniane obrazy. W BioShocku 2 pojawiają się również sekcje, w których opuszczamy Rapture i przemieszczamy się po dnie oceanu. Nie bez powodu wspominam o tym właśnie tutaj. Nasza ścieżka jest tam na tyle ograniczona, że fragmenty te służą raczej tylko do podziwiania grafiki.

Udźwiękowienie produkcji 2K Marin również stoi na najwyższym poziomie. Czy to woda kapiąca po naszym hełmie, czy głosy postaci, czy wreszcie świetne pamiętniki (polecam zbierać, można dowiedzieć się naprawdę wiele o wydarzeniach w Rapture) - wszystko brzmi genialnie. Do tego całość oprawiono klimatyczną muzyką skomponowaną przez Garrego Schymana oraz utworami, które momentalnie przywodzą na myśl odpowiednie lata.

BioShock 2 to kolejne udane zanurzenie w świat podwodnego miasta Rapture. Mimo iż nie zaskakuje jak za pierwszym razem, to ciągle trudno powiedzieć o tym tytule złe słowo. Każdy kontakt z tą produkcją to wielkie doznanie estetyczne. Twórcy stworzyli świat, który sprawił, że doświadczyliśmy czegoś zupełnie nowego, innego. Świat intrygujący i na swój sposób piękny. Dlatego też bądźcie tak mili i sprawcie sobie BioShock 2.

Fragment o rozgrywce wieloosobowej autorstwa wroga.

Jak oceniamy gry?

Komentarze

Dodane przez Luis6666666666 w dniu - 2010-04-17 04:37:06
Bioshock 2
Gra na pewno daje tyle samo przyjemności co jedynka,samo miasto pod woda w jedynce zrobiło na mnie niesamowite wrażenie.Warta uwagi dla każdego gracza lubiącego tern gatunek.

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.