Dark Void | Recenzje Xbox 360

Menu główne

Pozostałe

Forum

Epic Fail Podkast

Ankieta

Zwiastuny:

Czytaj o:
PlayStation 3

Dark Void

Napisał: syriusz.b

25.02.2010.

Recenzja Zapowiedź Poradnik Galeria Lista Osiągnięć Wywiad XCN

Wszyscy lubią opowieści przepełnione kosmitami, latającymi spodkami i innymi niezwykłymi zjawiskami. W połowie stycznia do sklepów trafiła kolejna produkcja, w której musimy przeciwstawić się obcej rasie. Capcom chyba jednak przeliczył się pokładając nadzieję w Dark Void…

Jest rok 1938. Nasz bohater – Will - to pilot. Nie interesuje go nic poza nowymi zleceniami. Dziwnym trafem w podróż wyrusza razem ze znajomą sprzed lat – Avą. Lecąc przez Trójkąt Bermudzki zupełnie przypadkiem coś ich atakuje. Okazuje się, że teren ten przepełniony jest obcymi (zwanymi Watchers), a nawet zawiera jedno z wielu przejść do innego świata, zwanego Void. Gdy do tego dodać postać inżyniera Tesli i Willa ruszającego do nieznanej krainy, by ratować ukochaną, to wychodzi nam niezła opera mydlana. Wszystko byłoby jeszcze w porządku, gdyby nie fakt, że od nadmiaru przesłodzonych scenek między Willem i Avą jedyne na co się czeka, to moment, w którym wreszcie ktoś powie „I love you” i będzie święty spokój.

Dobra opowieść jest ważna, ale nie najważniejsza. Rozgrywkę w Dark Void można podzielić na kilka elementów. Pierwszym będzie walka na powierzchni ziemi. W tym wypadku twór Airtight Games to zwykła strzelanka z widokiem z trzeciej osoby, jakich na rynku wiele. Tak się składa, że równocześnie przechodziłem pierwszą część Uncharted. W sumie wystarczyłoby zmienić sterowanie i mielibyśmy podobny rodzaj zabawy. Z jednym „ale” - Dark Void to tytuł z dużo niższej półki. Praktycznie tylko dwa typy przeciwników (z małymi wariacjami), mało broni i jeden wielki schemat: korytarz, a później otwarta przestrzeń z grupą przeciwników do wyeliminowania.

W pewnym momencie gry Will zdobywa plecak odrzutowy, dzięki któremu możemy spokojnie unosić się w powietrzu i niszczyć kolejne cele, ewentualnie przy pomocy jednego przycisku pędzić na równi ze statkami przeciwnika. I właśnie ten patent wprowadza pewne urozmaicenie. To chyba najmocniejszy punkt tego tytułu. Startujemy niczym odrzutowiec, walczymy z myśliwcami oponenta, lecz przeważające siły wroga wymuszają na nas zastosowanie jakiegoś ciekawszego manewru. Wskakujemy na jeden z pojazdów, odrywamy pokrywę zakrywającą stertę kabli, po czym wyrywamy je, tym samym torując sobie drogę do kabiny. Krótko potem statek pozostaje do naszej dyspozycji.

Niszczymy wszystkich wokół, docieramy do jakiegoś budynku i przedzieramy się przez stację pełną obcych. Taka rozgrywka na początku potrafi sprawić frajdę, lecz do końca gry nie czeka na nas nic nowego. Cały czas gracz wałkuje ten sam schemat aż dotrwa do końcowego starcia, które mówiąc szczerze nie powala rozmachem. Na nic zdaje się możliwość ulepszania naszego ekwipunku. Fajny pomysł z lataniem w przestworzach zabija nuda, a brak multiplayera zdecydowanie nie pomaga. Drużynowe, powietrzne starcia, z przejmowaniem bazy tuż po wylądowaniu – brzmi źle? Zabrakło czasu, funduszy albo chęci.

Dark Void działa na Unreal Engine, ale mimo to nie zachwyca. Wygląda tylko poprawnie, być może z powodu dość rozległych etapów. Achievementy nie są ogromnym wyzwaniem. Sporo z nich wpada za kończenie etapów, reszta jest tylko kwestią czasu. Zdobycie 1000 punktów nie powinno stanowić większego problemu, oczywiście jeśli ktoś nie padnie po drodze z powodu monotonii.

Dark Void to poprawnie zrobiona gra. Plecak odrzutowy jest świetnym urozmaiceniem rozgrywki, ale niestety sam nie wybroni całego tytułu. Bez fajerwerków pod względem grafiki, nudny gameplay, troszkę zmarnowany potencjał. Do tego autorzy zamiast skoncentrować się na wątku obcych, momentami woleli pokazać wspomnienia Willa i Avy. Warto tylko i wyłącznie wtedy, gdy już kompletnie nie masz w co grać.

Jak oceniamy gry?

Komentarze

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.