Gears of War 2 | Recenzje Xbox 360

Menu główne

Pozostałe

Forum

Epic Fail Podkast

Ankieta

Zwiastuny:

Czytaj o:
PlayStation 3

Gears of War 2

Napisał: wrog

03.11.2008.

Recenzja Zapowiedź Poradnik Galeria Lista Osiągnięć Wywiad

Dwa lata czekania, kilka miesięcy wczytywania się w kolejne komunikaty wypuszczane przez Epic Games i wreszcie stało się - gra Gears of War 2 trafiła do czytników. Poprzednia część była pierwszym tytułem, który posiadacze konsoli Xbox 360 mogli z dumą pokazywać użytkownikom pozostałych platform do grania. Wówczas nowa generacja zaczęła się na dobre, a bzdur o Xboksie 1.5 nikt już nie odważył się pisać. Dlatego też oczekiwania względem drugiej odsłony były ogromne. Czy kontynuacja będzie co najmniej tak samo dobra? Czym jeszcze ludzie z Epic są nas w stanie zaskoczyć? Czy nie popadli czasem w samozachwyt i spoczęli na laurach? Tyle pytań, ale wreszcie znamy odpowiedzi!

Na Serze minęło zaledwie sześć miesięcy od wydarzeń z Gears of War. Bomba mająca zniszczyć mieszkańców podziemnej części planety nie spełniła pokładanych w niej nadziei. Szarańcza bardzo szybko odbudowała swoje szeregi, zrobiła się jeszcze silniejsza i ze znacznie większym impetem ponownie uderzyła. Ludzkość posiada tak naprawdę tylko jeden w miarę bezpieczny bastion - Jacinto - dlatego też Koalicji nie pozostało nic innego jak zwerbować każdego, kto jest w stanie nosić broń i spróbować zaskoczyć przeciwnika, przenosząc pole działań na jego terytorium. Fragmentem tego wielkiego planu staje się oczywiście oddział Delta i sterowany przez nas Marcus Fenix. W szczegóły dotyczące fabuły nie będziemy jednak wchodzić, ponieważ byłoby to straszną zbrodnią.

Nie ma co ukrywać, że historia, którą mieliśmy okazję wysłuchać w pierwszym odcinku nie była najwyższych lotów. Stanowiła bardziej miły dodatek, tło rozgrywki i zwykle schodziła na drugi plan, bo raczej interesowało nas piłowanie czy też chowanie się za osłonami. Poza tym nie przedstawiała zbyt dokładnie konfliktu pomiędzy dwiema walczącymi stronami. Tym razem jest inaczej. Cały czas towarzyszy nam przeświadczenie, że bierzemy udział w strasznej wojnie o przetrwanie i jesteśmy rzeczywiście trybami wielkiej machiny, która rozpędziła się na dobre. Ponadto poznajemy nie tylko motywację i cele członków oddziału Delta oraz samej Koalicji, ale także Locustów. Schodzimy pod ziemię, by dotrzeć do samego serca zła, sprawdzić co spowodowało nagłe wyjście Szarańczy na powierzchnię i zrodziło chęć całkowitego wyniszczenia ludzkości. Ani przez moment nie robi się nudno, gdyż cały czas czekamy na dalszy rozwój wydarzeń. Nie brakuje zaskakujących zwrotów akcji, chwil kiedy z wielkimi oczami wpatrujemy się w ekran z niedowierzaniem. Autorom scenariusza udało się przygotować znacznie dłuższą, świetną, urozmaiconą fabułę, potrafiącą zainteresować odbiorcę przez długie godziny.

Motyw przewodni gry stanowi oczywiście walka. Za przeciwników nadal mamy tę samą rasę, ale żeby było ciekawej, to dorzucono nam kolejne warianty oponentów. Spotkamy na naszej drodze starych znajomych, zwykłych szarych żołnierzy oraz całkiem nowe postacie, jak wielki rzeźnik z tasakiem, jeżdżący na dziwnym stworzeniu wojownik, Kantus czy Skorge. Posiadacze konsolowej wersji Gears of War zazdrościli użytkownikom PC możliwości powalczenia z Brumakiem. W kontynuacji ten wielki stwór nie jest już jakimś przewijającym się tu i ówdzie tajemniczym osobnikiem, gdyż stał się zwykłą, pospolitą maszkarą, która co rusz wpada nam pod celownik. Zaraz na początku kilku takich przyjemniaczków mamy okazję powalić, a i nie raz trafiamy na nich w późniejszych etapach. Dwa lata temu wrażenie robiły na nas Boomery czy inne większe okazy. W "dwójce" wyglądają oni jak karaluchy przy naprawdę potężnych bestiach mieszkających pod ziemią. Trzeba ich zobaczyć na własne oczy, przy jednym opad szczęki gwarantowany.

Nie zapomniano także o odświeżeniu ekwipunku. Najważniejszym śmiercionośnym narzędziem jest ciągle karabin Lancer z jakże przydatną piłą łańcuchową. Nowością są walki z ich użyciem - w kampanii raczej rzadko się zdarzy, by przeciwnik zdążył zareagować na naszą próbę pocięcia jego ciała na drobniejsze kawałki, za to w multiplayerze już w pierwszym meczu musiałem dwa razy pokazać swoją wyższość w szybszym wciskaniu "B" na padzie. Spośród dorzuconych urządzeń najciekawsze są z pewnością przenośne działko oraz moździerz. Machina wypluwająca z siebie kilkadziesiąt pocisków w przeciągu kilku sekund potrafi mocno przetrzebić nacierający oddział wrogów i oczyścić nam ścieżkę. Natomiast moździerz to najlepsze rozwiązanie na rosłych oponentów. Zabawa nim w sieci zdaje się być dobrze wyważona. Do dyspozycji mamy zwykle kilka pocisków, a sprzęt jest raczej przydatny tylko na czających się gdzieś przeciwników, nie na ruchliwe jednostki. Być może zmieni się to kiedy ludzie do perfekcji opanują jego użycie.

Wypada też wspomnieć o możliwości robienia sobie żywych tarcz. Najpierw mocno ranimy jakiegoś Locusta, potem tylko szybko podbiegamy i łapiemy takiego delikwenta za kark. Wtedy w miarę bezpiecznie przemieścimy się pomiędzy kolejnymi osłonami, ale jesteśmy znacznie wolniejsi, a do tego strzelać możemy jedynie z pistoletu. Kiedy nam się znudzi to łamiemy efektownie kark przeciwnika i pędzimy dalej. Ta nowa opcja przydaje się czasem w kampanii, zwłaszcza gdy jesteśmy pod ostrzałem i chcemy się wycofać albo zbliżyć do wrogów. Ciekawszego wykorzystania należy jednak spodziewać się w meczach na Xbox Live. Poza tym w Gears of War 2 kiedy sami padniemy na kolana, to nie musimy już bezczynnie patrzeć jak jakiś przyjemniaczek zadaje nam ostateczny cios, gdyż doszła opcja czołgania się. Jeśli dostaliśmy gdzieś na odsłoniętym kawałku terenu, to możemy w miarę łatwo dostać się za najbliższą osłonę, za którą spokojniej poczekamy na ewentualny ratunek ze strony towarzyszy.

Poprzednie przygody Marcusa Feniksa pokazały nam nową jakość w temacie oprawy graficznej. Chyba nikt nie spodziewał się, że po raz drugi zostanie tak pozytywnie zaskoczony, bo w końcu to ta sama konsola. A jednak Epic udało się zrobić coś z pozoru niewiarygodnego, ponieważ patrząc na Gears of War 2 grający znowu nie może wyjść z podziwu. Twórcy postawili na rozmach, wielką skalę wszystkiego i dzięki temu całość sprawia piorunujące wrażenie. Kiedy pierwszy raz widzimy zawalone miasto, to trudno nie zwrócić uwagi na olbrzymią ilość detali, które atakują nasze zmysły. Wykorzystano wszelkie nowości, na jakie pozwala usprawniony silnik Unreal Engine 3 - od lepszego oświetlenia, po kilkudziesięciu przeciwników jednocześnie na ekranie, a na elastycznych powierzchniach i ulegającemu sporej destrukcji otoczeniu kończąc.

Oprócz tego charakterystyczne dogrywanie ładniejszych tekstur zostało praktycznie wyeliminowane. Jeśli już coś się musi załadować, to nie widzimy jak nagle jakaś bryła pokrywa się kolorami, tylko dzieje się to stopniowo, dzięki czemu nie razi tak w oczy. Ponadto cieszy poprawiona kolorystyka - koniec z szarością i samymi ciemnymi barwami na ekranie. Ciężko uwierzyć, że czarodziejom z Epic Games udało się wykrzesać jeszcze tyle dodatkowej mocy z Xboksa 360, by różnice były tak znaczące i zauważalne. Brawa należą się również projektantom poszczególnych miejscówek. Rozwalone metropolie, górskie miasteczko, a nawet podziemne jaskinie robią odpowiednie wrażenie. Zróżnicowanie jest olbrzymie, a do tego dochodzą w wielu przypadkach otwarte przestrzenie, dające większą swobodę w wyborze drogi do celu.

Podobnie jest z oprawą dźwiękową. Odgłosy walki, strzałów, wybuchów, krzyki nadciągających Locustów - wszystko na najwyższym poziomie. Jest jeszcze świetna muzyka, budująca odpowiedni klimat, zagrzewająca do walki albo podtrzymująca napięcie kiedy powinna, niczym w najlepszych hollywoodzkich produkcjach.

Dla wielu osób ważnym, a może i najistotniejszym, elementem Gears of War 2 jest rozgrywka wieloosobowa. Możliwości dokładnego przyjrzenia się temu aspektowi tytułu są przed premierą mocno ograniczone, a kilkudniowe uczestniczenie w zmaganiach online nie daje zwykle pełnego obrazu. Jednak już po wciśnięciu odpowiedniej pozycji w menu zauważamy pierwsze zmiany. Zgodnie z zapowiedziami naszym oczom ukazuje się wyszukiwanie meczów znane z Halo 3 czy Call of Duty 4. Nie ma zakładania publicznych gier i przeglądania listy. Teraz samemu lub w grupie znajomych odpalamy wyszukiwarkę i system dobierze nam kompanów oraz przeciwników, zgodnie z posiadanym rankingiem TrueSkill, zaprezentowanym w postaci jednej z pięciu rang. Czy to lepsze rozwiązanie? Kwestia sporna, na pewno wygodniejsze w użyciu.

Gra mająca królować wśród miłośników wirtualnego zabijania się przez Internet musi posiadać dobrze przygotowane areny zmagań, na których fani z przyjemnością "zamieszkają" na przynajmniej kilka miesięcy - do czasu wydania pierwszego rozszerzenia. Na krążku znajdziemy dziesięć całkowicie nowych map, bazujących przede wszystkim na lokacjach znanych z kampanii. Ich projektanci postanowili chyba zadowolić każdego, ponieważ rozrzut pomiędzy rozmiarami poszczególnych miejscówek jest spory. Dostaliśmy skromne obszary do prowadzenia działań, nadające się do szybkich ataków i bezpośrednich starć, jak również większe terytoria, na których nawet 10 osób może się przez chwilę szukać. W standardowym pakiecie nie zabrakło też aren z pułapkami - przykładowo na jednej część mapy zostaje w pewnym momencie przysypana lawiną śnieżną, a na innej z nieba zaczyna padać morderczy grad.

Zmiany musiały dosięgnąć także samą rozgrywkę. Po chwili da się odczuć, że znacząco zmodyfikowano działanie shotguna, który w pierwszej odsłonie serii służył za podstawowe narzędzie walki. Tutaj już tak raczej nie jest, gdyż strzelanie z biodra nie daje spodziewanego rezultatu i dopiero dokładniejsze celowanie przynieść może pożądany efekt. Z kolei Lancer stał się znacznie skuteczniejszą giwerą, nie trzeba już wpakować całego magazynka, by powalić przeciwnika. Stąd też zapewne wzięła się idea skonstruowania większych map, pozwalających na takie swobodniejsze prowadzenie ostrzału. Chyba nieco bardziej też przyda się taktyczne podejście do ataków, ponieważ szarża z krzykiem na ustach może zakończyć się niezbyt wesoło.

Tryb kooperacji pozostał praktycznie w starej formie. Miłym dodatkiem jest na pewno opcja wybrania poziomu trudności przez każdego z graczy. My możemy sobie wziąć któryś z wyższych, kiedy nasza kobieta postrzela sobie bezstresowo na najniższym. O Hordzie rozpisywaliśmy się przy okazji opisu wrażeń po sprawdzeniu wcześniejszej wersji kodu. Nic się nie zmieniło od tamtej pory - dostajemy świetną zabawę dla kilku osób. Odpieranie kolejnych fal przeciwników daje ogromną radochę nawet na podzielonym ekranie, kiedy to wspólnie z drugą osobą próbujemy wybić wszystkich przewidzianych oponentów.

Do zwykłej rozgrywki multiplayer doszło kilka nowych trybów. Spośród starych mamy zwykłe wybijanie się dwóch drużyn, "Egzekucję" czy choćby "Aneksję". Z dorzuconych warto z pewnością wymienić walkę o zdobycie flagi ("Podporządkowanie"), czy dokładniej o osobę, która nie należy do żadnego z zespołów. Trzeba ją powalić a następnie odprowadzić do wyznaczonego punktu. Żeby było ciekawiej, to potrafi ona stawić naprawdę zacięty opór. Interesująco prezentuje się rozgrywka ukryta pod nazwą "Skrzydłowy". Pięć dwuosobowych drużyn walczy ze sobą na jednej mapie! Żeby ograniczyć chaos dany zespół składa się z tej samej postaci, w dwóch wariantach. Ostra rzeźnia - takie słowa chyba najlepiej charakteryzują ten tryb. "Strażnik" to tylko nieco zmodyfikowane "Assassination", a "Króla wzgórza" wszyscy dobrze kojarzą z innych strzelanek.

Jest wszystkiego więcej? Tak. Jest lepiej? Absolutnie. Mamy mroczniejszy klimat? Jak najbardziej. Obietnice wydają się w takim razie spełnione. Przyjęty przez nas system oceniania mówi, że na najwyższą ocenę zasługują gry idealne, rewolucyjne, wyznaczające nowe kierunki. Należałoby jednak nieco bardziej rozwinąć tę myśl. "Dziesiątkę" powinna otrzymać także gra dopieszczona w najdrobniejszych szczegółach, która od razu daje do zrozumienia, że w prace nad nią włożono mnóstwo wysiłku i serca. Uruchamiając taką produkcję widzimy, iż oddano nam do sprawdzenia coś zapewniającego wiele godzin wspaniałej rozrywki na najwyższym poziomie. Od pierwszej chwili zdajemy sobie sprawę, że takich tytułów nie ma wiele na rynku. Nie ma też jednak gier perfekcyjnych. Zawsze można zacząć badać każdy aspekt pod lupą i znaleźć jakąś niedoróbkę, do czegoś się przyczepić. W tym konkretnym przypadku można wskazać dość nudne walki z bossami. Można powiedzieć, że to przecież już było - grupka przerośniętych facetów próbuje ratować świat, przedzierając się przez wrogie oddziały korzystając z osłon i pił mechanicznych. Te zarzuty schodzą jednak na dalszy plan i nie maja tutaj wielkiego znaczenia.

Pierwsza część była głównie wybadaniem gruntu, sprawdzeniem czy coś takiego może się sprzedać. Miała jednocześnie sporo braków, które wiele osób wybaczało ze względu na przepiękną grafikę. Gears of War 2 zostało za to przygotowane kompleksowo, bez kompromisów i uproszczeń, z wielkim rozmachem. Epic Games, dziękuję.

Jak oceniamy gry?

Komentarze

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.