WWE 12 | Recenzje Xbox 360

Menu główne

Pozostałe

Forum

Epic Fail Podkast

Ankieta

Zwiastuny:

Czytaj o:
PlayStation 3

WWE 12

Napisał: Rayne

21.01.2012.

Recenzja Zapowiedź Poradnik Galeria Lista Osiągnięć Wywiad XCN

Kiedy jesienią zeszłego roku WWE po raz pierwszy odwiedziło Polskę, wiele dyskutowaliśmy wśród znajomych o fenomenie wrestlingu w Stanach i jego rosnącej popularności w naszym mlekiem i miodem płynącym kraju. Pewnie, bywa on określany mianem opery mydlanej dla kierowców ciężarówek, ale potrafi stanowić przyjemną rozrywkę, o ile nie bierze się wydarzeń tam przedstawionych zbyt poważnie. Zastanawiam się, czy to samo mogę powiedzieć o WWE 12... Niestety nie dam rady, a przeciętny kierowca ciężarówki wrzuciłby ją pewnie pod koła, zwłaszcza po przetestowaniu trybu sieciowego, co jest doprawdy bezcennym doświadczeniem. Ale do rzeczy.

W tym roku THQ zdecydowało się zrezygnować z flagowego dla serii podtytułu Smackdown vs RAW na rzecz prostszego w odbiorze WWE 12. Spekulowano, iż miało to związek z „planowanym” niby połączeniem obu brandów, ale przede wszystkim twórcy trąbili wszem i wobec o nowej jakości, rewolucji i innych cudach na patyku. Jakie ma to odbicie w rzeczywistości? Nijakie. Niby coś tam się zmieniło, coś dodano, coś ułatwiono, ale bilans jest zaskakująco miałki i jeśli to ma być najlepsza gra o wrestlingu dostępna obecnie na rynku... to ja muszę chyba zmienić hobby. Może na rozgrywki krykieta czy też piłki wodnej.

Serię od zawsze cechowało dość symulacyjne podejście do świata wrestlingu, to pozostało niezmienione – najlepiej widać tę cechę w trybie Road to Wrestlemania, gdzie rozgrywamy serie walk, bierzemy udział w różnorakich konfliktach między zawodnikami (głównymi postaciami będą Shaemus, Triple H oraz nasz, stworzony od podstaw wrestler). Wątki są przedstawione przyzwoicie, aczkolwiek bez rewelacji – chociaż patrząc na rewelacje wychodzące obecnie spod pióra writerów WWE, trzymają w sumie podobny poziom. Szkoda, że poza walkami (na przykład w szatni, czy w drodze na ring) zawodnik rusza się jak ruska kukiełka, a clou tego trybu, czyli system różnorakich wyzwań do wykonania, potrafi sfrustrować bezsensownością wymuszanych na nas poczynań.

Drugim głównym trybem dla pojedynczego gracza jest tak zwane WWE Universe, obejmujące opcję rozgrywania wybranych (bądź wszystkich) walk według kalendarza tygodniówek – mamy więc poniedziałkowe RAW, nikomu niepotrzebne NXT oraz piątkowe Smackdown. W walkach możemy wziąć udział osobiście, sterując dowolną z postaci obecnych na ringu; da się je także przeskakiwać i zwyczajnie obejrzeć sam wynik. Istnieje też opcja przerwania danego meczu poprzez wbiegnięcie na ring i znokautowanie sędziego, dzięki czemu możemy pomóc wybranemu zawodnikowi. OK, pomysł nie jest zły, ale szybko się nudzi, a walki powtarzają się niemiłosiernie (tak, wiem, że to samo ma miejsce w realnych tygodniówkach spod szyldu WWE, ale w grze przydałoby się jednak większe zróżnicowanie). Dwa najciekawsze punkty sezonu to Royal Rumble i oczywiście Wrestlemania. Ogólnie zachwycona nie jestem.

Twórcy chwalą się również nowym silnikiem, zrobioną od zera animacją postaci (Predator) oraz bardziej przystępnym systemem wyprowadzania ciosów. Owszem, z ostatnim punktem nie sposób się nie zgodzić, jednak wcale nie wiem, czy wyszło to serii na lepsze. To, jakie ciosy możemy w danym momencie wyprowadzić zależy od stopnia obicia przeciwnika oraz naszej pozycji względem niego. W miarę jak „wróg” staje się bardziej zmęczony, zyskujemy dostęp do rozszerzonego movesetu oraz finisherów. Nie ma już podziału na mocne i słabe chwyty. Podoba mi się fakt, że w każdej chwili można przejść z jednej akcji do kolejnej, co zapewnia jakąś tam nieprzewidywalność. Ogólnie nie ma co narzekać, zwłaszcza że rozgrywka dzięki tym zmianom wypada płynnie, ale przydałoby się więcej opcji (oraz możliwość zajrzenia do opcji sterowania podczas samej walki).

Troszkę bardziej problematyczna niż atak wydaje się obrona, z dwóch podstawowych powodów. Po pierwsze, wykonywanie uników (RT) ma dość wymagający timing, w czym nie byłoby jeszcze nic złego, ale odbywa się to wyjątkowo nieintuicyjnie, niejako na łut szczęścia - nigdy nie wiem czy zdążę klepnąć RT, czy nie, bo pojawia się często w jakichś dziwnych, nietrafionych momentach, a że mam na to ułamek sekundy, owocuje to nieziemską chwilami frustracją. Druga sprawa to swoista wścieklizna, jakiej czasem nagle ulegają przeciwnicy. Zdarza się, i to wcale nie tak rzadko, iż komputer rzuca się na nas w dość długim połączeniu ataków i możemy sobie wtedy kontrować do woli - nic nie zrobimy do czasu aż SI nie przystanie, aby złapać oddech. Wtedy gra wydaje się mówić do nas „no dawaj, teraz twoja kolej”. Śmiesznie to wypada, chociaż... w sumie podobnie do rozpisanych przecież walk prawdziwego WWE i wrestlingu w ogóle, więc może niepotrzebnie się czepiam?

Wyjątkowo jasnym punktem gry jest za to system kreacji. Oprócz standardowych opcji powołania do wirtualnego życia dowolnie zaprojektowanego wrestlera lub wrestlerki mamy także możliwość budowy własnych finisherów (z poszczególnych klatek animacji – fajna zabawa), historii, filmików, wejściówek wraz z wyborem muzyki; narysujemy też za pomocą bardzo uproszczonego programu graficznego własne logo, które następnie umieścimy na własnoręcznie stworzonej arenie (nowość w serii). Trzeba przyznać, że daje to masę możliwości, zwłaszcza że te kreacje można następnie wplatać w tryby obecne we właściwej grze. Da się też nimi podzielić przez sieć, udostępniając je innym użytkownikom Xbox Live, ale szukanie i ocenianie takiej zawartości kuleje poważnie, zresztą jak cały tryb online – ale o tym traumatycznym doświadczeniu za moment.

Na plus wypada także liczba dostępnych zawodników i zawodniczek – choć pewnie wielu z nich dostępnych będzie przez opcję DLC. Miło, iż oprócz naprawdę wielkich gwiazd uniwersum WWE mamy też osoby perspektywiczne, którymi naprawdę przyjemnie pograć, jak Wade Barrett czy Pan Idealny, mój ulubieniec Dolph Ziggler. Dziwi trochę obecność Chavo Guerrero, który przecież brata się teraz z niezbyt lubianym przez prezesa TNA, a jeszcze większe oczy zrobiłam na widok Layli z pasem mistrzowskim – wszystko fajnie, lubię tę zawodniczkę, ale czemu w grze ma pas, skoro pauzuje już co najmniej pół roku ze względu na poważną kontuzję?

Tryb online zasługuje nawet nie na jeden, ale co najmniej dwa akapity... niestety nie ze względu na swoją doskonałość. THQ wykazało na szczęście odrobinę przyzwoitości, dołączając do gry siedmiodniowy trial. Dzięki niemu możemy przetestować rozgrywki sieciowe, aczkolwiek jedynie pod kątem właściwych meczów, czyli wszelakich odmian potyczek dwu- lub więcej osobowych oraz Royal Rumble (2-12 zawodników). Szczerze? Nie miałam cierpliwości testować WWE 12 pod tym kątem przez siedem dni, dwa wystarczyły do pełnej frustracji. Serwery to jakaś totalna porażka, a ile trzeba przecierpieć zanim uda nam się wziąć udział w jakimkolwiek meczu, to głowa mała. Dotyczy to zresztą także dostępu do rzeczy stworzonych przez innych użytkowników. Jakie więc kroki trzeba podjąć? O rany...

Przy pierwszym połączeniu się z trybem online gra poprosi nas o zaakceptowanie umowy użytkownika – jasne, nie ma sprawy, ale ze względu na notoryczne wywalanie mnie z sieci akceptacji dokonywałam tego co najmniej cztery razy. Szukamy meczu... i do 3/4 nie mogę wejść, gdyż moja zawartość DLC różni się od posiadanej przez hosta (jedyne, co ściągałam to darmowa postać i jedna skórka dla postaci). Wreszcie udaje się znaleźć przyjazny pokój, czekamy... czekamy... w tzw. międzyczasie parę osób wchodzi i wychodzi, co trwa około 5 minut. OK, są wszyscy, i co? Loading, pod pretekstem "wymiany informacji o zawodnikach". Jeszcze parę ekranów ładowania i wreszcie są – wejściówki zawodników. Szkoda, że host ich nie wyłączył, bo loading następuje również po każdej z nich.

Po przeczekaniu z zaciśniętymi zębami wszystkich filmików, ekranów ładowania z obrazkami i tych całkowicie czarnych wrzuca nas wreszcie na ring. Lagi są koszmarne, wygląda to chwilami jak pokaz slow-motion, a za moment niczym walki robotów operujących na jakichś starych bateriach (Duracell to z pewnością nie jest). Ciężko wykonać jakikolwiek atak, nie wspomnę o kontrach, bo i jak tu trafić w dość ograniczone czasowo okienko, kiedy ekran rwie jak szalony? W sumie bardzo byłam zdziwiona, że nikogo nie wyrzuciło, ale po paru tego typu doświadczeniach stwierdziłam, że w WWE 12 zwyczajnie nie da się dogłębnie przetestować trybu online. I tak częściej oglądałam komunikat „serwer czasowo niedostępny, prosimy spróbować później”. Może to „później” nastąpi po wydaniu łatki, o której deweloper informuje w sekcji News dostępnej od razu po odpaleniu trybu sieciowego (swoją drogą zaraz pod przeprosinami za niefunkcjonalność online oferuje się graczowi płatne DLC – trzeba mieć tupet jednak), ale na razie mogę zakrzyknąć jedynie "Good God Almighty!", wzorem tytułu najnowszej z wiadomości dostępnych w grze.

Po poczytaniu amerykańskich recenzji WWE 12 bardzo podekscytowana byłam oprawą graficzną, którą miałam zobaczyć – bo przecież te wszystkie dziewiątki zobowiązują, nie?. Owszem, jest dość porządnie, chwilami ładnie (podobała mi się kolorowa otoczka walk, tak podobna do tego, co widzimy w prawdziwym ringu), ale żeby cudownie? Rewolucyjnie? E tam. Nie wszystkie postacie da się rozpoznać po twarzy, parę pań cierpi na syndrom uśmiechu Jokera, skórę wszyscy mają niczym z plastiku, a animacja... Chwalono się nowym, przeprojektowanym systemem, ale co z tego, skoro ciosy potrafią przenikać, a zawodnicy poruszają się czasem bardzo dziwacznie? Dźwięk? Na minus komentarz, gdyż Lawler i Cole brzmią, jakby dopiero co wstali z łóżka po nocy w barze (a komentarze wtrącają często nieadekwatne do wydarzeń na ringu), a na plus – muzyka, zarówno przy wejściówkach (wiadomo), jak i w menusach gry, chociaż czemu wciśnięto tę ciężką nutę akurat do gry wrestlingowej, nie mam pojęcia.

Ta recenzje, opublikowana w serwisie amerykańskim, byłaby pewnie kontrowersyjna, bo przecież wedle co poniektórych jest to prawdziwy hit. Nie w moich oczach, mimo że piszę z pozycji zagorzałej fanki tych – wedle określenia znajomego – teatralnych przepychanek. Powiedzmy, że dałabym 7 ze względu na możliwość tworzenia tak wielu elementów, kustomizację i rozbudowany skład zawodników, ale stawiam ogromny minus za zupełnie niegrywalny tryb online. Może po zapowiadanej łatce będzie już dobrze. Ogólnie lepiej chyba poczekać z kupnem.

Jak oceniamy gry?

Komentarze

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.