Banjo-Kazooie: Nuts & Bolts

Menu główne

Pozostałe

Forum

Epic Fail Podkast

Ankieta

Zwiastuny:

Czytaj o:
PlayStation 3

Banjo-Kazooie: Nuts & Bolts

Napisał: wrog

15.09.2008.

Recenzja Zapowiedź Poradnik Galeria Lista Osiągnięć Wywiad

Poprzednie przygody wesołego niedźwiedzia Banjo i jego wiernej przyjaciółki Kazooie ukazały się w 2000 roku na Nintendo 64. Od tamtej pory wielu fanów produkcji Rare wyczekiwało z utęsknieniem jakichś wieści o nowej odsłonie. Doczekali się kiedy zapowiedziano wreszcie wypuszczenie Banjo-Kazooie: Nuts & Bolts. Pierwsze ujawnione materiały pokazały, że twórcy odeszli daleko od tradycyjnej platformówki i proponują całkiem świeży pomysł. Czy nie był to czasem zbyt śmiały krok? Po kilku godzinach z najnowszą wersją kodu jeszcze trudno jednoznacznie odpowiedzieć na tak postawione pytanie.

Główną bazę wypadową stanowi sporych rozmiarów miasto Showdown Town. Władca Gier (LOG), który zmusił głównych bohaterów – Banjo, Kazooie oraz ich odwiecznego wroga, wiedźmę Gruntildę – do udziału w tworzonych przez siebie produkcjach, oddaje nam do dyspozycji swego rodzaju wózek sklepowy. Możemy nim zwozić różne znalezione skrzynie do garażu czy też transportować specjalne globusy, odblokowujące wejścia do światów gier. Skojarzenia z zamkiem w Mario 64 i obrazami są jak najbardziej wskazane. Metropolię podzielono na kilka stref, by się do nich dostać musimy zdobyć odpowiednie ulepszenia do naszego podstawowego pojazdu. Na dobry początek możemy wybrać się do świata Nutty Acres, gdzie czeka pierwsze zadanie do zaliczenia. Zanim jednak ruszymy do boju oglądamy krótki filmik przedstawiający bohaterów danej krainy – coś jak czołówka polskich seriali. Władca Gier zatrudnia do swoich tytułów mieszkańców Showdown i pełnią oni rolę aktorów, których za każdym razem widzimy w innym wcieleniu.

Rozgrywka opiera się na wykonywaniu określonych zadań zlecanych przez różne stworzenia. Banjo musi je zaliczać, a Grunty próbuje mu w tym przeszkadzać – ostateczny zwycięzca otrzyma na własność Spiral Mountain, dzięki czemu zakończyć się mają dawne waśnie. Chodzi przede wszystkim o to, by wyrobić się w wyznaczonym czasie i uzyskać nagrodę w postaci puzzla zwanego „Jiggy”. To one pozwalają otwierać bramy do różnych wersji gier LOGa lub całkowicie nowych krain. Gdzie ta cała, szumnie zapowiadana zabawa w konstruktora? Głównie przed rozpoczęciem wyzwania. Najpierw prezentowana jest trasa oraz cele - te informacje dają konkretne wskazówki, pozwalające stworzyć odpowiedni pojazd. Trzeba sprawdzić czy musimy gdzieś polecieć, ścigać się z kimś, coś przewieźć i tak dalej. Złe dobranie wehikułu oznacza zazwyczaj łatwą porażką. Czasem jednak mamy gotowe plany konstrukcyjne i nawet nie musimy odwiedzać garażu. Zdarzają się także misje, w których należy jechać narzuconym z góry wozem.

Jeśli jednak dojdzie już do wizyty w warsztacie Mumbo, to czeka tam na nas dość potężne narzędzie. Neil Harrison z Rare, prezentując nam grę, uruchomił zadanie w świecie Jiggoloseum, które polegało na oddaniu najdłuższego możliwego skoku w pojeździe. Najpierw deweloper spróbował zbudowanym z dostępnych części olbrzymim narciarzem (okazał się zbyt ciężki), później czymś trudnym do opisania z odłączaną beczką z miśkiem w środku. Każdy gracz może zaliczać poszczególne misje na swój własny sposób i to jest tutaj najpiękniejsze. Tworzenie pojazdów jest do tego niezwykle proste i intuicyjne. Wystarczy wstawić siedzenie, zbronik paliwa, silnik i jakieś koła lub coś podobnego, by ruszyć z miejsca. Odrobina wyobraźni, nic więcej nie potrzeba. Dla bardziej wymagających znajdą się oczywiście przeróżne dodatki: śmigła, balony, płozy oraz wiele innych przydatnych rzeczy, posegregowanych w kategoriach. Naprawdę da się popuścić wodze fantazji. Pytanie tylko jak szybko znudzi się układanie klocków i czy nie trafimy w końcu na misję, do której nie za bardzo będziemy w stanie stworzyć wystarczająco dobry pojazd.

Strasznie, i to po zaledwie trzech godzinach spędzonych z grą, zaczyna razić po oczach schemat. Wchodzisz przez portal, wykonujesz wyzwania, wracasz do miasta, a następnie otwierasz dalsze wrota. W sumie przygotowano grubo ponad sto zadań. Intuicja podpowiada, że zanim dotrwamy do napisów końcowych, to zjawi się znużenie ciągłym budowaniem i ściganiem z czasem, ewentualnie oponentami. Misje, które zdołałem sprawdzić były nawet w sporym stopniu zróżnicowane, bo momentami trzeba było robić za taksówkarza, to komuś dostarczyć jakiś przedmiot albo wykonać zwariowane akrobacje. Mimo wszystko towarzyszy nam przeświadczenie robienia bez przerwy tego samego. Pewnie za sprawą tych nieszczęsnych pojazdów, ponieważ bez nich nie można się obejść. Choćby kilka wyzwań zaliczanych na piechotę poprawiłoby znacznie sytuację.

Na pewno nie można Nuts & Bolts odmówić jednego – starego, dobrego humoru. Od samego początku wita nas wiele nawiązań, niewinnych żarcików i ukrytych podtekstów. Przykładowo kiedy Władca Gier informuje bohaterów, że wymyślił wszystkie możliwe gry wideo, to niesforna Kazooie pyta się go czy nawet te, które się nie sprzedały, jak Ghoulies (dla niewtajemniczonych, była to największa komercyjna porażka w historii Rare). Trudno też nie zauważyć uroku osobistego tytułowych postaci, przyciągającego jak magnes do ekranu telewizora. Tylko czy to aby nie za mało dawnego Banjo-Kazooie?

Od strony technicznej nie można mieć większych zastrzeżeń. Odwiedzane przez nas światy prezentują się bardzo ładnie, do tego każdy ma całkiem odmienny klimat. Niektóre naprawdę mogą zachwycić i nacieszyć oczy grającego. Z przyjemnością ogląda się również szalejącą w plecaku Kazooie oraz hasającego sobie niedźwiadka. Trzeba też pamiętać o świetnie funkcjonującej fizyce pojazdów. Martwi jedynie potrafiąca zgubić sporo klatek animacja. Kiedy zaczyna się jakaś większa rozróba z udziałem robotów Gruntildy, to gra potrafi dość mocno zwolnić, strasznie uprzykrzając zabawę.

Rare zdaje się też stawiać mocno na wykorzystanie możliwości Xbox Live. Da się zapisywać powtórki swoich przejazdów, dzielić się nimi ze znajomymi czy też przesyłać między sobą plany konstrukcyjne pojazdów. Do tego dochodzi zwykła rozgrywka wieloosobowa, na którą składają się wyścigi oraz wariacje na temat różnych dyscyplin sportowych. Przygotowano ich całkiem sporo, więc dokładne zapoznanie się ze wszystkimi zajmie dłuższą chwilę. Zapowiada się to jednak bardziej na miły dodatek niż coś potrafiącego wciągnąć na dłużej. Chociaż w grupce kolegów może być wesoło.

Fani serii cały czas będą zapewne zadawać sobie zasadnicze pytanie: „co by było gdyby”. Dla nich prawdopodobnie bardzo mocno odczuwalny stanie się brak starego ducha Banjo i ciężko przyjdzie im wybaczyć brytyjskiemu studiu tak dalekie odejście od korzeni. Zapominając jednak na chwilę o dawnych przygodach dwójki przyjaciół, Banjo-Kazooie: Nuts & Bolts wydaje się być całkiem udanym pomysłem, który ma szansę zadziałać. Największą obawę wzbudza głównie kwestia zróżnicowania zadań. Jeśli nuda przyjdzie wcześnie, to nic nie uratuje tej produkcji, nawet oparcie się na tak interesującym uniwersum jak Banjo-Kazooie. Wydaje się również, iż Rare ma od jakiegoś czasu poważny problem z określeniem grupy docelowej swoich tytułów. Viva Pinata niby świetnie nadaje się dla najmłodszych, lecz okazuje się być zbyt skomplikowana. Kto wie czy w tym przypadku nie będzie podobnie – dzieciaki mogą sobie po prostu nie poradzić z odpowiednim dopasowaniem pojazdu do bardziej rozbudowanych zadań. Poczekajmy do listopada, wówczas okaże się czy na twórców posypią się gromy, czy ujrzymy szczęśliwe zakończenie.

Komentarze

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.