Battlefield: Bad Company Beta - Playtest

Menu główne

Pozostałe

Forum

Epic Fail Podkast

Ankieta

Zwiastuny:

Czytaj o:
PlayStation 3

Battlefield: Bad Company Beta - Playtest

Napisał: Hosen & UV

28.03.2008.

Recenzja Zapowiedź Poradnik Galeria Lista Osiągnięć Wywiad XCN

Battlefield: Bad Company Playtest Dema

Baczność!

Hosen: Bez wątpienia beta testy nowego Battlefielda to wyjątkowa sytuacja dla posiadaczy Xboksa 360. Dlatego też wyjątkowo postanowiłem zmienić styl w tymże playtescie, bowiem ciężko krytykować grę, która de facto nie została ukończona. W zamian, wespół z moim towarzyszem broni UV, postanowiliśmy nadać ów tekstowi luźną formę opisu, co tam się tak naprawdę dzieje, aby przybliżyć produkt oczekującym nieszczęśnikom bez własnego kodu. Zatem do dzieła!

Najpierw chciałbym przedstawić… nasze dwie skromne osoby. Nie bez powodu to właśnie nas tu czytacie. Otóż ja, przez dobre parę miesięcy prowadziłem polski klan (Made in Poland) w Battliefield: Modern Combat (wersja PS2), zaś Ultraviolet był moim wiernym giermkiem aż mu konsola siadła. Graliśmy średnio, ale również z sukcesami (pierwsze miejsce w turnieju GameBattles), lecz nie jest ważne co się działo - bawiliśmy się świetnie właśnie dzięki BF i to przez grubo ponad 400 godzin. Zatem, o poprzedniej odsłonie BF wiemy wszystko. Co by więcej nie nudzić – zaczynamy test!

Gameplay

Hosen: Ciężko to wszystko ogarnąć , natłok informacji jest ogromy, podobnie jak jedna z dwóch dostępnych map. Sterowanie zmieniło się diametralnie w stosunku do poprzedniej części. Wybór broni nie ogranicza się do przytrzymania tylnego guzika, co uważam za minus. Zdecydowanie za wolno to obecnie trwa, a „szukanie” odpowiedniej giwery/gadżetu jest uporczywe. Najgorzej przy tym wypadają granaty: zanim się je wyjmie /schowa dostaje się kule w łeb. Ciągnie się to za długo, w przeciwieństwie do szybkiego machania granatami w CoD4. W takim razie są mało użyteczne, gdyż w zamieszaniu często zwyczajnie nie ma czasu na zmianę. Dodatkowo odbezpieczamy go dopiero przy rzucie, toteż wykorzystanie taktyczne jest słabsze niż w przypadku Call of Duty.

Sterowanie czołgiem delikatnie się zmieniło i uważam, iż kierowanie jedną gałką jak poprzednio było znacznie wygodniejsze (tu gaz: lewy triger; wsteczny: LB). Sztuka pilotowania helikoptera teraz jeszcze bardziej się zagmatwała i najczęściej startujący ludzie po chwili leżą na ziemi. Co gorsza, gdy się rozbijemy z pasażerem zalicza nam teamkilla. Dlaczego wie chyba tylko sam autor. Ponadto, przynajmniej w becie, wyrzucono transportowe helikoptery, a opcji katapultowania się zwyczajnie nie ma! Odpada zatem powietrzny desant, który poprzednio był kluczowy w niektórych częściach taktyki. Brakuje też spadochronu, co jest kolejnym minusem. Sytuacja wygląda tak: wywalamy granatnikiem dziurę w ścianę, skaczemy z budynku, dostajemy obrażenia, które nie „ustępują” jak w większości nowych FPSów i musimy ganiać z zamazanym ekranem, gdyż zostaje nam parę punktów energii. Bzdura totalna. Uleczyć może nas tylko rzucona apteczka przez supportera (identycznie jak w CoD 3), bądź sami siebie połatamy, grając jako assault. NIE MA już na mapie healing spotów, podobnie jak punktów napraw dla pojazdów, przez co czołgiści mają znacznie gorzej. Wyleciały granaty dymne - mało dla mnie zrozumiałe posunięcie. Za to czołgi dostały funkcję maskowania się dymem.

UV: Jeśli chodzi o leczenie to dodam, że ja z nowego systemu jestem zadowolony. Brak punktów leczniczych i napraw zlikwidował kampienie w tych miejscach przez żołnierzy, ale przede wszystkim przez czołgi, które często korzystały z usług repair-campingu. Mi jako Inżynierowi (teraz Demolition) było trudno zniszczyć kogoś w takim miejscu, dlatego wprowadzone zmiany mi odpowiadają. Teraz chodzącymi apteczkami stała się klasa Supportera. Supporter, który wspomaga swój zespół w kluczowych miejscach na mapie, jest moim skromnym zdaniem lepszym rozwiązaniem od heal pointów, do których trzeba było się udać. Myślę, że o dobrych medyków nie będzie trudno, ponieważ gra sowicie wynagradza za nawet delikatne podleczenie czy naprawę. Zapewne okaże się to dobrym sposobem na szybkie zdobywanie cennych punktów. Tak jak Hosenowi, BARDZO NIE podoba mi się to, że upadek z wysokości choćby dwóch metrów kończy odebraniem kilkunastu HP. Żołnierze armii zawodowej to nie grupa paralityków chorych na osteoporozę żeby tracić tyle życia.

Hosen: Dlatego wyrzucenie spadochronu to absurd jeśli tak „karze” się nasze HP. Upadek z pierwszego piętra często zabiera około 45HP (na 100 możliwych), więc albo wdrożyć płachtę z powrotem, albo wyeliminować karę za upadek.

Co się tyczy czołgów, to i dobrze, iż nie będzie takiego kamperstwa, lecz nie wyobrażam sobie, by ktoś za mną latał z lutownicą. Zadanie należy teraz do suportu, toteż dawna taktyka „strzel, wyskocz, uderz z bazooki, napraw się, wskocz z powrotem” – odpada. Dobrze czy źle? Na pewno czołgi w Bad Company są słabszą jednostką - prędkośc pocisku jest znacznie niższa, co więcej lecą one lekką parabolą, a nie jak poprzednio idealnie na wprost. Należy wspomnieć, że porzucone miny znikają w chwili śmierci rzucającego, co trochę ułatwia życie czołgisty, ale jest chyba absurdem.

Nigdy nie byłem dobrym strzelcem, dlatego też robiłem za pancernego w BF. Pierwsza sprawa, celuje się trudno, podczas strzelania rzuca karabinem (oczywista oczywistość) i dodatkowy brak optycznych celowników skutecznie utrudnia całość. Zostawiam kwestię dla UV i przechodzę na czołgi. Otóż przede wszystkim nie doprowadzają już do szału wszelkie krzaczki, płotki, drzewa, beczki, gdyż przez takowe przejeżdżamy swobodnie. Ba! Nawet do domu można przez ścianę wjechać. Co mnie smuci, to skuteczność 120 mm. Znacznie ciężej ubija się piechotę, trzeba strzelić praktycznie pod nogi, a amunicji przeciwpiechotnej nie ma. Również 30mm osłabło, gdyż szybkość wyrzucania kul spada po przegrzaniu się lufy i w przypadku pojedynku z czołgiem wypadamy blado, kończąc praktycznie każdy bój na złomowisku.

UV: Zanim przejdę do opisu broni i wyposażenia należy wspomnieć o systemie ich odblokowywania i o tzw. mikropłatnościach. W miarę uzyskiwania kolejnych rang, przyznawana jest możliwość dowolnego odblokowania jednego z 15 rzeczy. Każda z pięciu klas ma do odkrycia dwa rodzaje broni podstawowej i jeden element dodatkowego wyposażenia. Poza tym są karabiny, które będzie można kupić poprzez Rynek za Microsoft Points. Połowa z tych giwer do kupienia pojawi się w wersji GOLD Battlefield: Bad Company - rzecz jasna w wyższej cenie od standardowego wydania. Twórcy gry zapewniają, że płatne bronie nie będą stwarzać przewagi w stosunku do tych podstawowych. Mają mieć bardziej charakter kolekcjonerski. Niestety w becie nie da się o tym przekonać.

Rynsztunek, klasy…

Assault to podstawowa klasa, posiadająca karabin szturmowy - broń skuteczną na każdy dystans, a szczególnie na krótki i średni. Dzięki granatnikowi ta postać potrafi bardzo szybko i zręcznie dokonywać destrukcji otoczenia, które jak wiemy w nowej odsłonie Battlefielda jest esencją rozgrywki. Klasa posiada użyteczny element wyposażenia - apteczkę ,czy raczej zastrzyk w ilości nieograniczonej, który błyskawicznie regeneruje nam punkty życia. Odpowiednio używana potrafi długo utrzymać przy życiu, czyniąc z nas niezłą pomoc w obronie, jak i ataku.

Demolition to klasa posiadająca shotguna oraz wyrzutnię rakiet jako broń dodatkową. W pierwszej kategorii wyróżniamy: "pump-action", czyli automatyczne oraz pół automatyczne, wymagające przeładowania po każdym strzale. Jak nie trudno się domyśleć, pełne automaty są szybkostrzelne kosztem skuteczności siły ognia, zaś pół-automaty na odwrót. Najciekawszą bronią do odblokowania jest Spas12, który posiada największą siłę rażenia przy sensownej szybkości oddawania kolejnych strzałów. Wyrzutnia rakiet jest bronią przeznaczoną do niszczenia czołgów i pojazdów. Podobnie jak w poprzednim BF szybciej wyeliminujemy czołg strzelając do niego od tyłu, tam gdzie ma najcieńszy pancerz. Bazuka może być także używana przy dużej wprawie i niewielkiej ilości szczęścia do eliminacji piechoty; szczególnie wtedy, gdy zdajemy sobie sprawę, że nie mamy szans na równorzędną wymianę ognia naszym shotganem.

Recon to po prostu snajper. Karabiny snajperskie dzielą się podobnie jak w przypadku shotgunów na automatyczne i półautomatyczne. Tak też wygląda sprawa z relacją siły ognia do szybkostrzelności. Na odległość do 100m strzał z karabinu pół-automatycznego to pewny frag, z automatu musimy postarać się trafić w głowę, chyba że przeciwnik jest naprawdę blisko. Powyżej 100 metrów, aby kogoś zabić za pierwszym razem, musimy trafić w głowę albo też dwa razy w inną część ciała. Na początku nie uznawałem tego za dobre rozwiązanie jednak z czasem zrozumiałem, że gdyby nie właśnie to ograniczenie, snajperzy staliby się zbyt silną klasą.. Snajper, jako jedyny, nie posiada granatu ręcznego. Ma za to inny granat, który po rzuceniu wyświetla nam przez pewien okres na mapie ewentualne pozycje wroga. Jest to odpowiednik GPS znanego z Modern Combat. Do odblokowania dla snajpera mamy laserowy wskaźnik, służący do namierzania wiązką laserową pojazdu jaki chcemy zniszczyć. Po skutecznym wskazaniu celu w jego kierunku z powietrza nadlatuje rakieta, czy raczej bomba. Co jest nowością, sami musimy nakierować na wyznaczony wcześniej pojazd. Z punktu widzenia snajpera jest to gorsze rozwiązanie, ponieważ nie dość, że podczas namierzania, to jeszcze podczas nakierowywania rakiety jest on praktycznie wyłączony z walki oraz odkryty.

Specialist to klasa żołnierzy z karabinami maszynowymi z tłumikami. Cechą wszystkich tych pistoletów jest wysoka szybkostrzelność, przez co broń ta jest zabójcza na krótkie dystanse, lecz w miarę odległości ich skuteczność drastycznie spada. Rzadziej też pojawia się nad nimi czerwony marker pokazujący pozycję przeciwnika. Specialist ma bardzo ciekawy przyrząd, tzn. tracer gun. Służy on do informowania znajdujących się w okolicy żołnierzy w klasie Demolition o przeciwnikach do zniszczenia z ich wyrzutni rakiet. Wystarczy go wyciągać i trafić w pojazd, aby na ekranie demolitionów wyskoczył odpowiedni znacznik. Tracer gun wymaga jednak dobrze zgranego teamu. Do odblokowania u specjalisty mamy ładunki C4, da się ich używać do niszczenia pojazdów czy wysadzenia skrzynek ze złotem. Dodać tutaj trzeba dodać, że każda klasa może podłożyć bombę pod skrzynki, jednak musi potem jej pilnować, aby nikt jej nie rozbroił. Specialist nie musi niczego pilnować - po prostu podkłada ładunki i od razu je detonuje. C4 jednak takiej mocy jak bomba nie ma, jeden ładunek nie zniszczy skrzyni.

Ostatnia klasa to Support. Są to jednostki uzbrojone w karabiny maszynowe. Wszystkie podstawowe bronie szturmowe mają duży magazynek, są szybkostrzelne, jednak mają wadę - niską celność i dość wysoki odrzut. Aby trafić kogoś na większy dystans niezbędne jest strzelanie seriami. Zwykły "spray", jak to mawiają Amerykanie, czyli ciągłe trzymanie spustu, może czasem nie pomóc, nawet na z pozoru małe odległości. W tej klasie możemy również odblokować MRTR-5 - jest to nic innego jak wezwanie niewielkiego wsparcia artyleryjskiego na wskazany przez nas cel. Dobry sposób na uszkodzenie lub nawet zniszczenie czołgu i pozbycie się natrętnych kamperów na dachach budynków. Najważniejszym jednak dla mnie ekwipunkiem supporta jest apteczka oraz przyrząd do naprawiania uszkodzonych pojazdów. W zgranym zespole musi znaleźć się dobry supporter, bez niego trudno liczyć na zwycięstwo.

Generalnie mogę śmiało powiedzieć, że twórcy zadbali o to, aby każdy znalazł swoją ulubioną broń podstawową lub dostosował ją do sytuacji. Nie ma tutaj jakichś super broni, bo każda ma swoją słabość - zawsze jakiś mocniejszy parametr odbija się na słabszym drugim. Twórcy starali się zastosować wszędzie gdzie się da systemy hamulców, aby żadna postać czy broń nie stała się dominująca. Widzimy to na przykładzie czołgów czy snajperów.

Battlefield to nie tylko broń podręczna. To również szereg stałych stanowisk artyleryjskich, ciężkich karabinów maszynowych, granatników, wyrzutni rakiet oraz działek przeciwpancernych. Wszystkie wymienione typy uzbrojenia znajdują się w różnych kluczowych miejscach na mapie. Można je łatwo zniszczyć, lecz po pewnym czasie pojawią się na nowo. Najciekawszą tego typu bronią jest artyleria, dostępna na mapie Oasis po stronie atakującej. Jest to działo artyleryjskie, do którego można wsiąść i rozpocząć ostrzał wskazanego przez nas miejsca. Po kilku sekundach na obszar 10x10 metrów spada pięć śmiercionośnych pocisków. Dobry operator tego działa zapewnia wsparcie i ochronę strony atakującej przed czołgami obrońców, operującymi na dachach snajperami, czy też operatorami różnych stanowisk ogniowych. Biją się o to działo wszyscy, uciekając się również do team kilów po to, by przez całą grę rzucać gromy z nieba.

Na Oasis dostępne są również śmigłowce. Różnią się one uzbrojeniem. Pilot śmigłowca koalicji arabskiej może strzelać z działek przeciwpancernych, zaś pilot operator, który nie jest oczywiście wymagany do pilotażu maszyną, wali salwami rakiet. Amerykański śmigłowiec ma trochę inny rodzaj uzbrojenia. Główny pilot ma do dyspozycji salwy rakietowe, a pilot operator obsługuje szybkostrzelne działko przeciwpancerne typu gatling. Oczywiście największą sprawność bojową śmigłowiec uzyskuje, gdy jest w nim pilot oraz nawigator.

Hosen: Jak już wspomnialem, nigdy w BF nie potrafiłem grać karabinami, ale ostatecznie „rambo kit” był dla mnie w porządku. To prawda, tym razem nie ma klasy dominującej, a fragi przychodzą znacznie trudniej. Zawsze jednak można być lekarzem w „nie-czołgowych” mapach.

O co tu chodzi? Czyli tryby gry

UV: W pełnej wersji gry będzie dostępny zupełnie nowy dla serii "Gold Rush". Czym więc jest "Gold Rush"? W przeciwieństwie do popularnego "Conquesta" zamiast flag mamy tutaj skrzynki ze złotem. Rozlokowane są one podobnie jak flagi w różnych miejscach na mapie. Nie możemy jednak zaatakować od razu wszystkich skrzyń. Na samych początku rozgrywki dostępna jest tylko niewielka część mapy, skupiona zawsze wokół dwóch celów. Przekroczenie dostępnego terenu kończy się naszą śmiercią. Drużyna atakujących musi zniszczyć lub podłożyć ładunek wybuchowy pod owe skrzynie, a drużyna obrońców ma za zadanie nie dopuścić do tego. Zniszczenie skrzyń powoduje otwarcie nowych terenów mapy, zmieniają się punkty respawnu dla obu drużyn i znów wszystko rozpoczyna się jakby od nowa. Znów obrońcy bronią dwóch skrzyń, a atakujący starają się je zniszczyć. Liczba skrzyń jest różna w zależności od wielkości mapy. Zniszczenie wszystkich powoduje wygranie rundy przez atakujących, jeżeli im się to nie uda rundę wygrywają obrońcy. Runda kończy się albo gdy wszystkie skrzynie zostaną zniszczone, albo gdy obrońcom uda się zmniejszyć pasek zasobów atakujących do zera. Pasek zasobów zmniejsza się za każdym razem, gdy ginie żołnierz strony atakującej, zmniejsza się również szybciej, gdy na mapie jest wciąż wiele skrzyń do zniszczenia - opada zaś wolniej, gdy tych skrzyń jest mało. Obrońcy nie są związani żadnym paskiem zasobów. Ta mechanika gry bardzo urozmaica grę. Atakujący muszą zdobywać skrzynie przy jak najmniejszych stratach własnych, jakiekolwiek działania na własną rękę szybko kończą tylko zmarnowaniem bezcennych zasobów, bardzo istotne jest tu zorganizowanie, idealne do potyczek klanowych. Obrońcy nie są skazani na kampienie i bronienie skrzyń. Brak limitów sprawia, że po tej stronie znajdzie się miejsce dla osób preferujących otwarty styl walki. Poprzez nękanie przeciwników poza główną areną walk, zmniejszają oni zasoby strony atakującej przybliżając swoją drużynę do zwycięstwa. To co najbardziej podoba mi się w tym trybie, to zlikwidowanie tzw. Base Campingu, który często pojawiał się w Conquest. Polega on na szybkim opanowaniu wszystkich flag, otoczeniu ostatniej bazowej i szybkiej eksterminacji pojawiających się tam przeciwników. Jest to rzecz naprawdę irytująca, a szczególnie jeśli znalazło się w zdominowanej drużynie. Tutaj przez skupienie walki na jednym obszarze występowania skrzyń oraz bardzo ciekawemu systemowi wskrzeszania po śmierci udało się tego uniknąć.

Respawnować można się na dwa sposoby. Pierwszy to respawn w bazie w niewielkiej odległości od skrzyń (około 100-200m) w przypadku drużyny broniącej, a przypadku atakujących kawałek dalej. Wraz z otwarciem nowych terenów na mapie domyślne miejsca zmieniają się i nie możemy już odrodzić się w poprzednich bazach. Po zdobyciu skrzyń zmienia się linia frontu. Drugi typ odrodzenia stanowi zjawienie się koło swojego składu. Konsola automatycznie dobiera nam kilkuosobowe zespoły. Oznacza to, że dopóki żyje choć jedna osoba z naszego kawałka całej drużyny na terenie wroga, możemy się obok niej pojawić - niestety jednak w odległości kilku metrów od naszego towarzysza broni, a nawet w pojeździe, który prowadzi lub pilotuje. Nie trudno domyśleć się jaki ten ostatni typ respawnu ma znaczenie dla rozgrywki. Generalnie nowy tryb oceniam dobrze - pod warunkiem, że bawimy się na dużej mapie jak Oasis. Na małym Ascension tryb ten sprawia, że rozgrywka staję się trochę za bardzo statyczna i często potrafi utknąć w martwym punkcie. W punkcie, w którym atakująca strona nie potrafi przełamać się przez linię obrońców rozlokowanych pod ruinami budynków.

Hosen: Nic więcej od siebie dodać nie mogę, nie wyobrażam sobie braku – przytoczonego wcześniej – desantu powietrznego. To była często jedyna droga do zmiany losu meczu, gdyż wszelaki base camp opierał się na rozstawieniu czołgów, zaminowaniu wszystkiego i wycinaniu w pień przeciwnika. Nawet szybko przemieszczający się jeep z załogą oponenta, próbujący przedrzeć się na flagę nie stanowił żadnego problemu dla dobrego czołgisty. Pozostaje mieć nadzieję, że ów element zostanie wdrożony, bądź że twórcy wiedzą co robią.

Zniszczenia

UV: Rzeczą, z której najbardziej twórcy tej gry są dumni, jest system zniszczeń. Nie są to jednak zniszczenia w czasie rzeczywistym - są one oparte na skryptach. Oznacza to, że dziura w samym środku ściany budynku zawsze będzie wyglądać tak samo. Rozwalić możemy tylko to, co chcieli programiści. Da się wysadzić zewnętrze ściany budynków, wewnętrzne nośne już nie, podobnie jak strop budynku. Trudno oceniać czy jest to dobre rozwiązanie. Realistycznej byłoby, gdyby szło zrównać całość z ziemią. Problem jednak jest w tym, że w realnym świecie podczas wojny szkoda amunicji i zasobów na niszczenie do cna każdej budowli, w której mógłby znaleźć się przeciwnik. W świecie wirtualnym, gdzie amunicji jest pod dostatkiem, pierwszym celem na początku rozgrywki byłoby wyeliminowanie każdej budowli, z której mógłby paść ostrzał snajpera czy CKM'u. Po kilku minutach mapa zamieniłaby się w płaską przestrzeń i z Gold Rush zrobiłby się nam zwykły Team Deathmatch. Dlatego też uważam takie rozwiązanie za rozsądne.
Same zniszczenia mają duży wpływ na gameplay. Wchodząc na poddasze budynku, w którym nie ma okien, można takie okienko sobie zrobić wywalając dziurę w dachu i voila - mamy idealne miejsce do ostrzeliwanie przeciwników. Nie musimy już więcej obchodzić jakiegoś domku, wystarczy granat lub granatnik i robimy sobie przejście. Jeżeli w oknie widzimy snajpera może lepiej najpierw pozbawić go osłony, a potem dobić. Szkoda tylko, że nie da się wzorem CoD4 strzelać przez ściany; w grze, która szczyci się takim systemem zniszczeń powinno się to znaleźć. W Bad Company nie ma słowa "ślepa uliczka" - zawsze jest jakieś wyjście. Nie tylko budynki, ale również drzewa możemy zniszczyć. Co więcej, obalające się drewno może kogoś zabić! Tam gdzie chcieli tego programiści, po strzeleniu z granatnika w ziemię pojawia się krater. Warto dodać, że nie możemy jednak zniszczyć budynków na terenach nie odkrytych jeszcze w trybie Gold Rush. Aby lepiej zapoznać się z systemem zniszczeń polecam obejrzeć gameplay z gry.

Hosen: Rzecz najistotniejsza i najbardziej niezrozumiała - dlaczego nie we wszystkich budynkach można wywalić dziurę w ścianie? Wprawia to zupełnie w zakłopotanie, gdyż nie wiemy – póki nie nauczymy się map na pamięć – gdzie możemy użyć taktyki „wyłaź stamtąd!”, a gdzie nie. Mówię teraz z pozycji czołgisty, bowiem przykładowo taka „nieśmiertelna” fontanna robi za bunkier nuklearny i skutecznie zasłania pozycje wroga. Z kwestią totalnego zniszczenia budynków chyba się z Tobą zgodzę. Z jednej strony jak już rozwalać to idźmy na całość, z drugiej – to jedyna osłona dla skrzyń ze złotem, zatem broniący nie mieliby żadnych szans na utrzymanie pozycji. Summa summarum, cieszmy się z tego co jest.

Grafika

UV: Graficznie Bad Company nie powala. Szczegółowość detali modeli żołnierzy, pojazdów czy obiektów reprezentuje średni poziom Xboksa 360. Tekstury są słabe jakościowo jednak trzeba mieć na uwadze że programiści mieli do oteksturowania bardzo duże mapy, kilka razy większe od tych w COD4 i to samo dotyczy wspomnianych wyżej detali. Jeżeli już wspomniałem o Call of Duty to mogę śmiało powiedzieć, że BC w porównaniu do czwartej odsłony tej serii wygląda o wiele gorzej. Generalnie trudno doszukać się tutaj jakichkolwiek efektów shaderowych, takich jak wilgoć na ścianach, odbicia słońca na pojazdach czy super realistycznej wody. Nawet HDR jest tutaj bardzo delikatny. Nie jest trudno oprzeć się wrażeniu, że większość mocy obliczeniowej Xboksa 360 poszła na obszerność map. Na uwagę zasługują właściwie tylko cienie. Animacja kształtuje się na poziomie 30-35 klatek na sekundę i nawet podczas wartkiej akcji nie daje się zauważyć wyraźnych spadków. Poziom ten oznacza, że w finalnej wersji większych zmian na korzyść grafiki nie znajdziemy.

Hosen: Gra przedstawia się bardzo dobrze; dużo tu pozytywnego brudu, ładnie wykonane pojazdy i efekty eksplozji. Przy tak zaawansowanym obszarze nie ma się czego czepiać. Z Twoich słów można wywnioskować tragedię, ale prawda jest zupełnie inna. Całość prezentuje naprawdę porządny poziom, a że nie ma tu bajecznych fajerwerków – to wszak tylko online.

Dźwięk

UV: Jeżeli o grafice Bad Company nie da powiedzieć wiele dobrego, to o dźwięku możemy mówić w samych superlatywach. DICE specjalnie dla tej nagrywało odgłosy z ćwiczeń na poligonach w Szwecji, skąd pochodzi developer gry. Dzięki temu znajdziemy naprawdę dobrej jakości i realistyczne odgłosy walki. Developerzy stworzyli specjalny system, który sam wybiera, które dźwięki mają dotrzeć do gracza, a które nie. Zapobiega on nakładaniu się odgłosów i ich ogólnemu przesyceniu, tzw. kakofonii. To wszystko sprawia, że podłączając konsolę do zestawu kina domowego możemy czuć się prawie jak na prawdziwej wojnie (H: efekt echa naprawdę kozacki). Odgłosy karabinów maszynowych, świszczących w powietrzu, przelatujących nad głową granatników są po prostu rewelacyjne. Jedyne do czego mogę się doczepić to fakt, że za każdym razem, gdy wysadzimy w powietrze ścianę słyszymy ciągle ten sam dźwięk opadających cegieł na ziemię; przydałoby się jakieś urozmaicenie. Warto dodać, że jadąc jeepem jako kierowca możemy wybrać jedną z kilku dostępnych stacji muzycznych, które umilają nam dotarcie na pole walki.

Hosen: Wyrażę tylko jedną opinię: komentator dobija, przynajmniej mnie. Drze się ciągle „medyk!” itp. Poprzednio było bardziej ubogo pod tym względem, przez co nie przeszkadzało to w rozgrywce. Cała reszta – klasa światowa.

Spocznij!

Hosen: Sporo suchych faktów jakoś należałoby powoli zacząć podsumowywać, czyż nie? Z jednej strony mamy multum nowych rozwiązań, od których łeb pęka, z drugiej – dużo niedomówień, które tak naprawdę nie wiadomo czy zostaną rozwiązane. Pozostaje jeszcze jedna ważna kwestia – w tej grze NIE DA się paść na glebę! Fakt owy paradoksalnie ma wytłumaczenie same z siebie: byle strzał w ziemię z granatnika i mamy okop. Dobrze to czy źle? Jakie myślisz są rokowania dla pełnej wersji gry? Moim zdaniem już teraz owa beta – mówiąc obiektywnie z całego serca -zamiata, przede wszystkim dzięki swobodzie, która zawsze BF cechowała. W świetnym, co by nie mówić, CoD4 zabawa jest przednia, ale wystarczy obstawić dwa punkty na mapie i ciężko jest uczynić przeciwnikowi coś więcej poza udanym „biegiem na pałę”. W BF: BC możemy wyskoczyć z drugiej strony budynku przez dziurę w ścianie i uskutecznić atak. Tylko ten brak spadochronu…

UV: Zdecydowanie brak pozycji leżącej uznaję za wielki minus. Myślę jednak, że wiele osób na to narzeka i DICE pod wpływem opinii graczy doda opcję w ostatecznej wersji. Generalnie uważam wersję beta za kompletną, prócz paru drobnych błędów, nie widzę niczego do poprawienia. Najważniejsze, aby zoptymalizowano działanie serwerów - o resztę już bym się nie martwił. Szykuje się naprawdę dobra sieciowa strzelanka, ale... nie jest to jednak pozycja rewolucyjna, przynajmniej w wersji beta. Battlefield nie jest jednak tytułem dla wszystkich - nie każdemu fanowi COD4 ten tytuł się spodoba: począwszy od szybkości rozgrywki, a na grafice kończąc. Uznam za wielki sukces Bad Company uzyskanie po miesiącu od premiery trzeciego miejsca w rankingu popularności gier online w usłudze Xbox Live!

Hosen: Kompletna na pewno nie. Mnie przede wszystkim drażni respawn, podczas którego dźwięki się wyciszają; nie możemy obserwować kolegów z drużyny, przez co gra skutecznie wyrzuca nas z bitewnego transu. Niemniej, jeśli tylko EA wysłucha co mają do powiedzenia gracze i w pełni wykorzysta ich opinie, to mamy mordercę FPSów gwarantowanego.

Mamy nadzieję, iż dostarczyliśmy tym tekstem wyczerpującą ilość odpowiedzi na Wasze pytania dotyczące Battlefield: Bad Company. My jesteśmy w pełni przekonani, iż gra będzie warta swoich pieniędzy. Jesteśmy tylko ciekawi, jak zostanie rozwiązana opcja wsparcia klanów. Do zobaczenia na serwerach, być może na klanówkach ;-).

Komentarze

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.