Call of Duty 4 Beta Playtest

Menu główne

Pozostałe

Forum

Epic Fail Podkast

Ankieta

Zwiastuny:

Czytaj o:
PlayStation 3

Call of Duty 4 Beta Playtest

Napisał: Sokoov

03.09.2007.

Recenzja Zapowiedź Poradnik Galeria Lista Osiągnięć Wywiad XCN

Późno w nocy, gdy właśnie skończyłem grać i miałem już iść spać, zobaczyłem u dołu ekranu, po sześciu godzinach ściągania, ikonkę „Call of Duty 4 beta – pobrano”. Nie byłbym człowiekiem, gdybym nie omieszkał sprawdzić betki w akcji.

Szybko przeleciałem przez menu, kliknąłem „Find Game”, chwilka czekania i wrzuciło mnie do jakiegoś pokoju. Nie bardzo jeszcze wiedziałem w jakim trybie gram, jak się steruje i po jakiej mapie będę biegał, ale teraz było mi to obojętne. Walka się rozpoczęła. Szybko opanowałem sterowanie, które niewiele się różni od innych dostępnych na konsolach strzelanek. Postanowiłem na razie trzymać się blisko osób z mojej drużyny. Przez chwilę było zupełnie spokojnie, ale do czasu. Kiedy gra rozkręciła się na dobre, na polu bitwy rozpętało się piekło. Przeciwnicy strzelali z budynków, z okien, z ziemi i nie wiadomo skąd jeszcze. Wybuchające samochody, granaty, odgłosy strzałów ze wszystkich stron, krzyki moich towarzyszy. Z początku było ciężko, ale szybko się z tym oswoiłem i przeszedłem do działania. Trochę mnie denerwowało, że przeciwnik potrafi mnie zabić przez ścianę, pomyślałem – wersja beta, więc pewnie nie jednego buga jeszcze zobaczę. Okazało się jednak, że to nie bug, tylko zwykła gra. Kiedy zaczniemy strzelać z karabinu maszynowego w cieńszą ścianę, bez trudu pociski przeszyją ją na wylot. Jest to dość zaskakujące, ponieważ jeszcze w żadnej grze nie uświadczyłem takiego czegoś. Druga rzecz, którą zauważyłem, to fakt, że tutaj nie opłaca się atakowanie „na chama”. Nie ma to większego sensu, ponieważ kończy to się najczęściej kulką w łeb. Musimy korzystać z elementów otoczenia. Musimy się kryć za wszystkim, za czym tylko się da. Niektórym może się wydawać, że to bardzo spowalnia rozgrywkę, jest to jednak mylne odczucie. Zadyma jest, i to taka o jakiej się nikomu nie śniło.

Sesję skończyłem gdzieś koło 2:30 w nocy. Kiedy wstałem rano, znów odpaliłem gierkę, ale tym razem na spokojnie. W becie można maksymalnie zdobyć 11 leveli, czyli rangę „Sierżant pierwszego stopnia”. Pasek EXP wzrasta dzięki zabijaniu przeciwnika, wykonaniu określonych challenge (np. zabicie 25 karabinem M4 czy oddanie 25 headshotów z AK-47, jest ich naprawdę sporo) oraz za samo uczestnictwo w meczach. Wspinanie się na coraz wyższe rangi nie dostarcza nam tylko satysfakcji. Za określone levele odblokujemy nowe, trudniejsze challenge oraz bronie czy możliwość dobrania własnego wyposażenia, którym będziemy walczyć na polu bitwy. Wybieramy broń główną - karabiny maszynowe, shotguny czy snajperki, pistolet - którego użyjemy kiedy zabraknie nam amunicji w broni podstawowej, granat – trzy rodzaje: dymny, oślepiający i ogłuszający oraz trzy skille, które będą nam w jakiś sposób pomagać. Dla przykładu, jedną z umiejętności jest większa odporność na kule. Inną (przydatniejszą) jest możliwość oddania ostatnich strzałów leżąc na ziemi kiedy przeciwnik nas postrzeli. Poza tym każdą broń idzie wyposażyć w jeden z dostępnych dodatków – luneta optyczna, tłumik, granatnik i kilka innych. Oczywiście wszystko nie jest podane jak na tacy, aby odblokować kolejny sprzęt musimy zaliczyć wspomniane wcześniej zadania, lub dostajemy wraz ze zwiększeniem się naszej rangi. Świetna sprawa, w końcu da się pograć żołnierzem ze swoim wymarzonym ekwipunkiem, a nie narzuconymi z góry profesjami. Skoro przy tym jesteśmy, to rzecz jasna i ich nie zabrakło, mamy pięć do wyboru. Standardowo, zwykły wojak, snajper, komandos (krótki karabin maszynowy, pistolet z tłumikiem oraz nóż), specjalista od ciężkiego sprzętu oraz pan z bazooką i shotganem. Kiedy załatwimy już sprawę uzbrojenia, czas rozpocząć grę.

Dostępne są cztery tryby – Team Deatchmatch, Free-for-all, Team Tactical i Team Objective. Wybieramy tryb i wrzuca nas do lobby. Chwila czekania i rozpoczyna się gra. Co się w niej dzieje już opisywałem, czas na stronę teoretyczną. Autorzy pozwolili nam przetestować trzy mapy. Pierwsza z nich, to podniszczona efektami wojny wioska. Idealna dla snajperów siedzących w krzakach. Świetnie wspominam moment, w którym oddział mój i przeciwnika ostrzeliwał się nawzajem. Dzieliło nas pole zboża. Wymyśliłem więc, że przeczołgam się przez nie i zakradnę po cichu na teren nieprzyjaciela. Udało mi się to zrobić i wyeliminować kilku żołnierzy nie będąc przy tym zauważonym. Świetna sprawa. Kolejna mapa, to dość mocno zabudowane arabskie miasto, w którego centrum leży wrak zestrzelonego helikoptera. Na ulicach co kawałek stoją podniszczone samochody, które potraktowane granatem wybuchają. Można więc zrobić miłą niespodziankę koleżce kryjącemu się za autem. Ostatnia, moim zdaniem najlepsza, arena to stary hangar/budynek plus mały obszar otwarty wokół niego. W wąskich korytarzykach nie jeden raz rozpęta się piekło. W takich sytuacjach chowamy się za ścianami czy poustawianymi tu i uwiedzie sprzętem biurowym. Warto wspomnieć, że wszystkie miejscówki są idealnie pod względem wielkości. Nie ma takiej możliwości, aby wszyscy biegali i się nie mogli znaleźć. Cieszy również fakt, że w pierwszych dwóch miejscówkach można wejść do większości budynków. Dla ciekawskich - prowadzenia czołgu/hammera/helikoptera/odrzutowca czy innego pojazdu nie uświadczymy. Dwa ostatnie możemy tylko „przywołać”, jeśli zabijemy kolejno pięciu i siedmiu przeciwników z rzędu. Samoloty zbombardują wskazany przez nas teren, a heli będzie latać nad mapą i uprzykrzać życie naszemu wrogowi. Po zakończonej grze, znów wrzuca nas do lobby. System sam wybiera losowo mapę, gracze mogą tylko głosować za jej zmianą.

Jeśli mam opisać grafikę w tej grze, to wystarczy jedno słowo – przepiękna! Każda z map jest bardzo dobrze wykonana z dbałością detale. Kiedy wejdziemy do wnętrza budynku widać, że został on zniszczony pod wpływem działań wojennych. Porozwalane biurka, szafy, schody, ogromne dziury w ścianach, powybijane okna, kupy gruzu. Robi to naprawdę wielkie wrażenie. Świetne efekty również uświadczymy kiedy schowamy się za murem i znajdziemy się pod ostrzałem. Pociski śmigają tuż nad naszym uchem, hałas, a mur wydaje się jakby zaraz miał się rozpaść. Warto również wspomnieć o efektach jakie może odczuć nasz bohater. Na przykład kiedy zostanie potraktowany granatem fleszowym nie tylko ekran robi się biały, ale przez chwilę kręci się w głowie i dwoi mu się w oczach. Kiedy dostaniemy mocną serię z karabinu, ale przeżyjemy usłyszymy dyszenie, a wokół obrazu pojawi się czerwona poświata. Wszystko to śmiga w 60fps’ach co sprawia, że graficznie tytuł jest piękny, a pamiętajmy że to dopiero beta.

Czy Call of Duty 4 jest lepsze od poprzedniej części? Niestety na to pytanie nie jestem w stanie udzielić odpowiedzi, ponieważ nigdy nie miałem styczności z tą serią. Odrzucało mnie od niej stare uzbrojenie i klimaty II Wojny Światowej. „Czwórka” dostaje ode mnie ogromnego plusika za zmianę epoki.
Na razie w Modern Warfare mogli pograć tylko obywatele USA, teoretycznie. W praktyce każdy zarejestrowany dostawał kod i również Polacy cieszą się z grania. Osoby, które trochę się „zagapiły”, lub nie mogły się zarejestrować na rozdawanie kodów z przyczyn losowych, niech szykują się na pierwsze tygodnie września. Wtedy to szansę na uczestniczenie w testach dostaną oficjalnie obywatele naszego kontynentu.

Call of Duty 4 w oczach wroga:

Na betę wyczekiwałem od czasu oficjalnego ogłoszenia na tegorocznym E3. Podobnie jak Sokoov, jestem fanem Battlefield 2: Modern Combat i uwielbiam strzelanki umieszczone w wojennych klimatach. Mimo że to jedynie beta test, zawierający oczywiście pewne niedoróbki, to już wiem, która z nadchodzących gier zaoferuje mi tej jesieni najciekawszy tryb multiplayer!

Bardzo przypadł mi do gustu system klas i możliwość stworzenia własnej, z ulubioną bronią i perksami. To ostatnie jest świetnym pomysłem developerów z Infinity Ward. Dla naszego wojaka możemy wybrać kilka specjalnych umiejętności, przydatnych podczas walki na froncie. Co powiesz na możliwość strzelania przez cieńsze ściany każdą giwerą albo zwiększony pasek życia, czy silniejsze pociski? Sporo ludzi korzysta z Last Stand – kiedy dostaniemy śmiertelną kulę, mamy możliwość oddania przed wykrwawieniem się jeszcze kilku strzałów z pistoletu. Często może się zdarzyć, że ktoś położy napastnika z takiej pozycji dostając bonusowo 10 punktów. Warto dlatego władować w delikwenta z tego powodu więcej strzałów, mając pewność, że ubiliśmy cwaniaka. Maksymalnie da się dorzucić trzy takie „skille”, jednak ich liczba spadnie, gdy przykładowo do karabinu dołączymy granatnik.

Z trzech dostępnych mapek najlepiej gra mi się na Vacant – opuszczonym biurowcu, otoczonym na zewnątrz kontenerami, umieszczonym na terytorium Matki Rosji. W wąskich korytarzach nie raz natkniemy się całkiem przypadkiem na przeciwnika. Wtedy niezbędny okazuje się nóż – wciskamy szybko gałkę, a nasz żołnierz zada ostateczny cios, wypruwając wroga niczym Jack The Ripper. Ovegrown to z kolei prawdziwy raj dla każdego rasowego snajpera, preferującego zdejmowanie przeciwników z dystansu, a nie walkę na śmierć w cztery oczy. Bez radaru, odblokowującego się po trzech zabójstwach z rzędu, byłoby naprawdę ciężko. Czemu? Snajperzy noszą specjalne stroje kamuflujące i w wysokiej trawie ciężko ich odnaleźć póki się nie ujawnią. Gorzej jeśli któryś z nich wybrał sobie perk blokujący radar. Mnie osobiście ta mapka najmniej zainteresowała. Przyjemnie zabija się na „arabskiej” arenie. Ochrzczonej już przez graczy Gears of War jako Raven Down – wszystko przez leżący w centrum wrak helikoptera. Przy dobrze zgranej grupce zawodników można zając jeden z budynków i z niego ostrzeliwać wrogów. Udostępniono też kilka wyższych kondygnacji, na których da się rozstawić snajperkę. W przeciwieństwie jednak do Overgrown tutaj większość akcji odbywa się na wąskich uliczkach i koło szczątków śmigłowca twarzą w twarz.

Warto wspomnieć o ciekawie rozwiązanym interfejsie, nawiązującym do tego znanego z multi Halo. Możemy zapraszać do

swojego lobby znajomych i razem wyszukiwać gier rankingowych – wtedy na pewno jesteśmy ze swoimi w teamie, bo nie wrzuci ich do przeciwników. Szkoda, że w becie zabrakło prywatnych meczów, przez co w lobby wystartować da się tylko przy sześciu osobach. Wyszukiwarka też lubi czasem nawalić i się przywiesić na dłużej, pewnie w pełnej wersji zostanie to wyeliminowane. Kudosy lecą do IW również za to, że nie wszystko jest dostępne na starcie zabawy. Zaczynamy jak prawdziwy szeregowiec, z niepełnym ekwipunkiem i bez fajnych gadżetów typu laserowy celownik. Trzeba wykonywać zadania i zdobywać punkty, które przydzielane są za samo zabijanie, asysty, wzywanie radaru i sporo innych rzeczy. Ciekawi mnie tylko czy w końcowym produkcie levele będą tak szybko wskakiwać czy zmniejszono granice punktowe na potrzeby betki.

Od strony graficznej CoD4 nie pokazuje jakiejś nowej jakości, ale wszystko wygląda bardzo ładnie i jest przygotowane na odpowiednim poziomie. W multiplayer nie chodzi w końcu o wygląd, a o płynność i przyjemność płynącą ze wspólnej rozwałki, a pod tym względem jest idealnie. Nie uświadczymy żadnych skoków animacji, całość hula jak trzeba. Oprawa dźwiękowa jest przyjemna, odgłosy przelatujących nad głowami pocisków czy wybuchów oddano wiernie. Najlepiej wypada efekt ogłuszenia granatem - najpierw jesteśmy oślepieni, potem mamy akcję z podwójnym widzeniem jak w Rainbow Six: Vegas, a potem zostajemy przez chwilę tylko głusi. Super sprawa.

Call of Duty 4: Modern Warfare już teraz zanosi się na wielki hit, tytuł ten z pewnością nie jest przehypowany. Nagrody zbierane przez developerów podczas targów i pokazów przyznawane zostają słusznie. Zanosi się na kolejną po Halo 3 świetną konsolową strzelankę, z dopracowanym w najmniejszych szczegółach i dokładnie przemyślanym multiplayerem. Jak dla mnie numer jeden najbliższych miesięcy, oby tylko kampania dla pojedynczego gracza dorównała poziomem do multi.

Komentarze

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.