Too Human | Zapowiedzi

Menu główne

Pozostałe

Forum

Epic Fail Podkast

Ankieta

Zwiastuny:

Czytaj o:
PlayStation 3

Too Human

Napisał: wrog

13.07.2008.

Recenzja Zapowiedź Poradnik Galeria Lista Osiągnięć Wywiad XCN

Nordycka mitologia i cybernetyczne klimaty - taką ciekawą mieszankę proponuje nam studio Silicon Knights w swojej nadchodzącej grze Too Human. Po raz pierwszy o tej pozycji usłyszeliśmy niemal dziesięć lat temu. Zmieniały się przez ten czas docelowe platformy, wydawcy, czy nawet silnik graficzny. Burzliwe losy produkcji na pewno wywarły wpływ na końcową jakość. Najważniejsze jednak, że wreszcie dostaniemy możliwość sprawdzenia czy taki pomysł rzeczywiście może się udać. Przed Wami wrażenia po pięciu godzinach spędzonych z jeszcze nie ukończoną pierwszą częścią trylogii.

Fabuła przenosi nas do mitycznego świata, w którym nordyccy bogowie muszą chronić zwykłych śmiertelników przed rosnącymi w siłę maszynami. Paradoksalnie swoje nadnaturalne umiejętności i zdolności ulepszają cybernetycznymi implantami. Wcielamy się w postać Baldura, syna Odyna, który próbuje się pozbierać po pewnych traumatycznych przeżyciach. Powoli zaczyna sobie też zdawać sprawę, że skrywana jest przed nim jakaś tajemnica. Mimo wszystko staje dzielnie do walki w obronie ludzi, wybierając się na terytoria opanowane przez roboty. Coś jednak dziwnego dzieje się też z jego przeciwnikami, ale nie czas na wchodzenie w szczegóły. Wykonując kolejne przydługie misje związane z głównym bohaterem poznajemy interesujące uniwersum Too Human. Udało mi się tak naprawdę liznąć opowiadaną historię, ale zdążyłem się nią zaciekawić. Zarysowała się sylwetka głównego wroga, przemknął wątek miłosny. Wprowadzenie mnie do tego dość niespotykanego świata trwało dłuższą chwilę - mam tylko nadzieję, że w pełnej wersji nagle opowieść nie zacznie nużyć, przeciągać się w nieskończoność albo nagle się nie urwie. Pomieszanie pradawnych mitów z cybernetyczną otoczką wydaje się całkiem zgrabnie ujęte. Wręczenie bogom obecnym w wierzeniach wikingów kosmicznych technologii nie było głupim pomysłem.

Too Human to hybryda kilku gatunków - ciężko przypisać grę do jednego, konkretnego. Nie jest to przecież wyłącznie ostre siekanie kolejnych hord przeciwników, gdyż bardzo mocny akcent postawiono na rozwijanie postaci i inne elementy charakterystyczne dla RPG. Przed wyruszeniem w bój wybieramy dla siebie klasę bohatera spośród kilku gotowców. Każda ma oczywiście swoje mocne i słabe strony. Jeden będzie lepiej radził sobie z jakimiś cybernetycznymi mocami, drugi natomiast popisze się zręczną obsługą miecza. Walka stanowi zwyczajne powalanie na glebę całych oddziałów oponentów, którzy co chwilę wyskakują z różnych zakamarków pomieszczenia. Z czasem zaczyna już trochę nużyć, bo ile można bawić się z jakimiś maszynami o dziwnych kształtach, które co kilka metrów blokują nam przejście. Spory wpływ ma na to fakt, że misje są strasznie długie, a między początkiem i końcem nie widzimy praktycznie żadnych wstawek filmowych, ani nie poznajemy za specjalnie fabuły. Czasem tylko odwiedzamy Cyberprzestrzeń – alternatywny świat, jednak poczynione w nim działania wpływają na naszą prawdziwą krainę. Rozwiązujemy tam jakąś prostą zagadkę. Dobrze chociaż, że nie walczymy ciągle z tymi samymi maszynami – co jakiś czas pojawi się olbrzymi troll zamiast stada zwykłych „wilków”. Nawet jeśli trafimy na jakiegoś trudniejszego przeciwnika, to nie mamy się za bardzo czego obawiać, bo ginąć można do woli. Po obejrzeniu scenki z zabieraniem naszych zwłok, która notabene z czasem zaczyna irytować, bo nijak nie można jej przerwać, po chwili pojawiamy się gdzieś obok, a wróg ma tyle samo energii, co przed naszym zejściem. Czy to aby trochę nie za łatwo?

Chwilę trwa przystosowanie się do sterowania. Za władanie bronią białą odpowiada prawa gałka analogowa. Wystarczy wychylić ją w kierunku przeciwnika i w ten sposób zadamy cios. Taki system jest niezbyt dokładny i przy większej liczbie napierających oponentów potrafi napsuć krwi. Do tego wyprowadzanie jakichś bardziej złożonych kombinacji ataków nie przychodzi za łatwo. Najbardziej denerwuje jednak zachowanie kamery w trakcie walki. Niby mamy kilka ustawień (bliżej, dalej, niżej, wyżej), ale co z tego skoro zdarza się, że nagle duży osobnik, z którym się bijemy znika nam z oczu gdzieś poza ekranem. Nie trudno wówczas o zgon, bo gdy się spróbujemy obrócić okazuje się, że właśnie na naszą głowę spada olbrzymi młot trolla. Nie ma czegoś takiego jak swobodne obracanie kamery w czasie prowadzenia akcji, co jest największym mankamentem. Głównie z tego powodu wolałem bawić się pistoletem albo karabinem i zdejmować maszyny z dystansu niż zbliżać się do nich z młotem lub mieczem.

Elementy RPG nie ograniczają się oczywiście jedynie do decyzji o klasie postaci. Wraz z postępami w boju otrzymujemy punkty doświadczenia, które możemy wydawać na rozwój konkretnych umiejętności naszego bóstwa. Drzewko zdolności nie jest za specjalnie rozbudowane, ale daje dostatecznie duży wybór, by każdy poczuł się zadowolony. Gdybyśmy nie byli szczęśliwi z podjętej ścieżki zawsze można skorzystać z odpowiedniej opcji, pozwalającej na zwrot punktów. Ponosimy przy tym pewne dodatkowe koszty, ale przynajmniej nie jesteśmy do końca skazani na coś, z czym nie będziemy się dobrze czuć. W pewnym momencie musimy także dokonać wyboru czy wolimy poświęcić się cybernetyce, czy zwykłej ewolucji – co ma wpływ na końcowy efekt. Do tego jest jeszcze cała zabawa z ekwipunkiem, ulepszaniem go i dobieraniem uzbrojenia. Fani wszelkiego rodzaju statystyk i tabelek poczują się jak w domu.

Od strony graficznej Too Human prezentuje się w tej chwili całkiem nieźle. Miejscami naszym oczom ukazują się ładne widoczki, czasem jednak jest tylko średnio lub mizernie. Przeniesienie gry na własny silnik z Unreal Engine 3 zakończyło się chyba jednak sukcesem. Przynajmniej doczytywanie ładnych tekstur nie jest tak bardzo widoczne jak w grach opartych na tym pierwszym. Zdarza się to tylko sporadycznie. Tragiczna jest niestety animacja głównego bohatera, który nie porusza się zbyt naturalnie. Ogólnie rzecz biorąc, należy spodziewać się solidnej oprawy, bez skaczącej animacji nawet przy większej rozróbie, ale bez jakichś widowiskowych fajerwerków.

Po dwóch zaliczonych misjach stwierdzam, że produkcja Silikon Knights na pewno nie wedrze się przebojem, ale jest w stanie zaoferować co najmniej kilkanaście przyjemnych godzin przed konsolą. Głównie za sprawą dość niecodziennego klimatu mitologii nordyckiej wymieszanej z science-fiction. Szkoda jednak, że mimo upływu tylu lat nie potrafiono dobrze rozwiązać kwestii kamery, czy jakoś urozmaicić strasznie długich misji, polegających tak naprawdę na wycinaniu setek maszyn. Mimo kilku poważnych braków, jak możliwość zablokowania celownika na przeciwniku, moje największe obawy zostały rozwiane po kilku godzinach spędzonych z grą. Może system walki nie jest na tyle ciekawy, bym zainteresował się jego głębszym poznaniem, może nie wszystko jest idealne, ale nabrałem ochoty na dokładne zapoznanie się z pełną wersją. Znajdzie się w niej przecież również tryb kooperacji przez Xbox Live, a już nie raz miałem okazję przekonać się, że przy wspólnym przechodzeniu czegoś ze znajomym dużo mniej przeszkadzają niektóre niedopracowane elementy. Istnieje też szansa, że przy ostatnich szlifach twórcy zdołają coś jeszcze usprawnić. Przekonamy się pod koniec sierpnia. Sklepowe Too Human powinno być wystarczająco dobre, by zakończyć sezon ogórkowy i otworzyć kolejny dobry okres, obfitujący w świetne tytuły.

Komentarze

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.